اثربخشی موسیقی درمانی بر نشانگان کودکان اتیسم

هدف پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی موسیقیدرمانی بر کاهش نشانگان کودکان دارای اختلال طیف اتیسم است. این پژوهش به روش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کودکان ۴ تا ۷ ساله مبتلا به اختلال طیف اتیسم شهر چالوس بود که به مرکز توانبخشی گلها مراجعه کرده بودند. از میان آنها ۳۰ کودک به شیوه هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هرکدام ۱۵ نفرگمارده شدند. گروه آزمایش طی ۲۰ جلسه تحت مداخله موسیقیدرمانی قرار گرفت. دادهها با استفاده از مقیاس تشخیص گارز گردآوری و با آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد موسیقیدرمانی به طور معناداری موجب بهبود تعامل اجتماعی، ارتباطات اجتماعی، کاهش رفتارهای کلیشهای، و بهبود پاسخهای هیجانی و سبک شناختی کودکان مبتلا به اتیسم گردید. یافتهها اهمیت بهرهگیری از موسیقیدرمانی به عنوان روشی مکمل در برنامههای توانبخشی کودکان دارای اتیسم را تایید میکند

کلیدواژه ها:

موسیقیدرمانی ، اختلال طیف اتیسم ، رفتارهای کلیشهای ، تعامل اجتماعی ، مهارت های ارتباطی