تحلیل تطبیقی نظریه های تربیتی کلاسیک و معاصر در پرتو علوم اعصاب آموزشی: بازتعریف مفهوم یادگیری عمیق در قرن بیست و یکم

یادگیری عمیق به عنوان فرآیندی پیچیده و چندبعدی، همواره یکی از اهداف اصلی تعلیم و تربیت بوده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی نظریه های تربیتی کلاسیک و معاصر، در پرتو یافته های علوم اعصاب آموزشی، تلاش می کند تا مفاهیم و سازوکارهای یادگیری عمیق در قرن بیست و یکم بازتعریف شود. این مطالعه با بهره گیری از روش پژوهش تحلیلی–توصیفی و جمع آوری داده ها از منابع کتابخانه ای و مقالات علمی، نظریه های کلاسیک مانند روانشناسی یادگیری رفتاری، شناختی و سازه گرایی، و نظریه های معاصر همچون یادگیری چندوجهی، یادگیری فعال و یادگیری مبتنی بر مغز را بررسی کرده است.یافته ها نشان می دهند که نظریه های کلاسیک، با تمرکز بر تقویت رفتارها، تثبیت مهارت ها و سازمان دهی محتوا، پایه های مهم یادگیری را فراهم می کنند، اما در بسیاری از موارد، تعامل میان مولفه های هیجانی، شناختی و عصبی در یادگیری عمیق را نادیده می گیرند. در مقابل، نظریه های معاصر با بهره گیری از شواهد علوم اعصاب آموزشی، اهمیت شبکه های عصبی، حافظه کاری، بازخورد زیستی و انگیزش درونی را برجسته می کنند و یادگیری را فرآیندی پویا، تعاملی و چندبعدی می دانند.تحلیل تطبیقی این پژوهش نشان می دهد که ادغام بینش های کلاسیک و معاصر، همراه با فهم ساختارها و عملکردهای مغز در یادگیری، می تواند چارچوبی غنی برای طراحی برنامه های آموزشی فراهم آورد که یادگیری عمیق را تقویت کند. این چارچوب بر تعامل فعال دانش آموز با محتوا، بازخورد مستمر، خودتنظیمی، و انعطاف پذیری شناختی تاکید دارد و مسیر جدیدی برای بهینه سازی آموزش در مدارس و محیط های یادگیری نوین ارائه می دهد.در نهایت، نتایج پژوهش حاکی از آن است که بازتعریف یادگیری عمیق در پرتو علوم اعصاب آموزشی، می تواند منجر به ارتقای کیفیت آموزش، افزایش انگیزش درونی، و توسعه مهارت های شناختی، هیجانی و اجتماعی دانش آموزان شود و نقشی محوری در تعلیم و تربیت قرن بیست و یکم ایفا کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری عمیق ، علوم اعصاب آموزشی ، نظریه های تربیتی کلاسیک ، نظریه های تربیتی معاصر ، یادگیری فعال ، خودتنظیمی ، بازخورد زیستی