تاثیر بازی درمانی بر مهارت هیجانی-اجتماعی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر بازی درمانی بر مهارت های هیجانی–حرکتی دانش آموزان ابتدایی است. این مطالعه با رویکرد نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع ابتدایی اداره آموزش و پرورش منطقه صومای شهر ارومیه بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. تعداد ۳۰ نفر از دانش آموزان به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه تحت مداخله بازی درمانی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه مهارت های هیجانی و آزمون های استاندارد حرکتی بود و داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته ها نشان داد میانگین نمرات مهارت های هیجانی و حرکتی در گروه آزمایش پس از مداخله به طور معناداری افزایش یافت. نتایج پژوهش بیانگر آن است که بازی درمانی به عنوان روشی موثر، می تواند به بهبود توانایی های هیجانی، هماهنگی حرکتی و رشد همه جانبه کودکان کمک کند و به عنوان ابزاری کارآمد در آموزش و مشاوره مدارس ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، مهارت های هیجانی ، مهارت های حرکتی ، ابتدایی