بررسی رابطه برخورد عاطفی معلم با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه برخورد عاطفی معلم با پیشرفت تحصیلی دانشآموزان ابتدایی است. در سالهای اخیر، اهمیت نقش عاطفه و ارتباط انسانی در فرآیند آموزش و یادگیری بیش از پیش مورد توجه پژوهشگران علوم تربیتی قرار گرفته است. از اینرو، پژوهش حاضر با هدف تحلیل میزان تاثیر تعاملات عاطفی معلمان بر عملکرد تحصیلی دانشآموزان طراحی و اجرا شد.روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان پایههای چهارم تا ششم سه مدرسه ابتدایی دولتی شهرستان ورزقان در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی طبقهای، ۹۰ دانشآموز و ۱۲ معلم به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه استاندارد «رفتار عاطفی معلم» و کارنامه تحصیلی نیمسال دوم دانشآموزان بود. روایی پرسشنامه با نظر خبرگان تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰.۸۷ بهدست آمد. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی) تحلیل شدند.نتایج پژوهش نشان داد که میان برخورد عاطفی معلم و پیشرفت تحصیلی دانشآموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p<۰.۰۱). همچنین، مرور ۷ مقاله پژوهشی مرتبط با موضوع نشان داد که یافتههای تحقیق حاضر با نتایج مطالعات پیشین همسو بوده و بر اهمیت نقش رفتار عاطفی و حمایت هیجانی معلمان در ارتقای انگیزش و موفقیت تحصیلی دانشآموزان تاکید دارد. بر اساس نتایج، پیشنهاد میشود برنامههای آموزش ضمن خدمت معلمان با محوریت تقویت مهارتهای عاطفی و ارتباطی طراحی و اجرا شود.

کلیدواژه ها:

برخورد عاطفی معلم ، پیشرفت تحصیلی ، ارتباط عاطفی ، انگیزش یادگیری ، دانشآموزان ابتدایی