پیش بینی سازگاری اجتماعی بر اساس تعارض سرپرست، تنظیم خلق و انتقاد پذیری دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش تعارض سرپرست، تنظیم خلق و انتقاد پذیری در پیش بینی سازگاری اجتماعی دانش آموزان دوره متوسطه بود. این مطالعه با رویکردی توصیفی-همبستگی و به شیوه میدانی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر پاکدشت در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آنها نمونه ای به حجم ۳۵۷ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سازگاری اجتماعی دانش آموزان سینها و سینگ(۱۹۹۳)، فرم نوجوان پرسشنامه سنجش تعارض سرپرست نوجوانان(اسدی، یونسی، ظاهری، شهیدی، طهماسیان و فیاض بخش،۱۳۹۰)، پرسشنامه تنظیم خلق گراس و پرسشنامه سطوح انتقاد پذیری استفاده شد. داده ها با استفاده از روش های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که تعارض سرپرست رابطه معکوس معناداری با سازگاری اجتماعی دارد، در حالی که تنظیم خلق با سازگاری اجتماعی رابطه مثبت و معنادار و انتقادپذیری با آن رابطه منفی و معنادار دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای تعارض سرپرست، تنظیم خلق و انتقاد پذیری به طور معناداری توان پیش بینی سازگاری اجتماعی را دارند و در مجموع بخشی از واریانس آن را تبیین می کنند. نتایج این پژوهش بر اهمیت نقش عوامل خانوادگی و ویژگی های درون فردی در تبیین سازگاری اجتماعی نوجوانان تاکید می کند و می تواند در طراحی مداخلات آموزشی و روانشناختی برای بهبود سازگاری اجتماعی دانش آموزان مفید واقع شود.