نقش واقعیت درمانی گلاسر در درمان اعتیاد

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مشاوره گروهی درمان مبتنی بر نظریه گلاسر بر تحمل پریشانی معتادان درحال ترک کرمان بود. جامعه آماری شامل کلیه مردان معتاد درحال ترک اعتیاد در مراکز ترک اعتیاد شهر کرمان در زمستان سال ۱۴۰۳ و بهار ۱۴۰۴ و در محدوده سنی ۱۸ الی ۴۵ سال بود. نمونه گیری به صورت هدفمند بود، ابتدا تعداد ۴۰ نفر از معتادان درحال ترک اعتیاد که نمرات آن ها در تحمل پریشانی با میانگین اختلاف داشت جهت شرکت در پژوهش انتخاب شدند سپس در دو گروه ۲۰ نفری آزمایش و کنترل به صورت تصادفی جایگزین شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) استفاده شد. گروه آزمایش، مداخله واقعیت درمانی گلاسر را در ۱۰ جلسه ۴۰ دقیقه ای دریافت کردند. جهت تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد بین دو گروه آزمایش و کنترل از لحاظ متغیر تحمل پریشانی تفاوت معنی داری وجود دارد. به طور کلی، مداخله مشاوره گروهی مبتنی بر نظریه گلاسر تاثیر معنادار و قابل توجهی در افزایش تحمل پریشانی در افراد وابسته به مواد در حال ترک داشته است.

کلیدواژه ها:

تحمل پریشانی ، واقعیت درمانی گلاسر ، معتادان