بررسی بی حوصلگی در دانش آموزان۷تا۹ سال مدرسه شهید مطهری

این پژوهش با هدف شناسایی عوامل موثر بر بیحوصلگی دانشآموزان ۷ تا ۹ ساله مدرسه شهید مطهری به روش روایت پژوهی انجام شد. جامعه آماری شامل ۱۸ دانش آموز بود که به صورت هدفمند از بین دانش آموزانی که مکررا علائم بیحوصلگی در کلاس نشان می دادند، انتخاب شدند. همچنین برای تکمیل داده ها، با ۵ معلم (معلم کلاس، معاون پرورشی و معلم ورزش) و ۱۲ والد (۶ مادر و ۶ پدر) مصاحبه انجام گرفت.داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته جمع آوری شد. محورهای اصلی مصاحبه شامل: عوامل فردی (میزان انرژی و انگیزه)، عوامل آموزشی (روش تدریس و حجم تکالیف)، عوامل خانوادگی (برنامه روزانه و روابط خانوادگی) و عوامل محیطی (فضای کلاس و فعالیت های فوق برنامه) بود. مصاحبه با دانش آموزان به صورت فردی و گروهی در مدرسه انجام شد، در حالی که مصاحبه با والدین به صورت حضوری و تلفنی و با معلمان در جلسات گروهی صورت پذیرفت.یافته ها نشان داد که مهم ترین دلایل بیحوصلگی شامل روش های تدریس یکنواخت، حجم بالای تکالیف، کمبود فعالیت های شاد و مشارکتی، برنامه ریزی نامناسب روزانه و استفاده بیش از حد از وسایل الکترونیکی است. این پژوهش پیشنهاد می کند که تنوع بخشیدن به روش های تدریس، کاهش حجم تکالیف، برنامه ریزی مناسب فعالیت های روزانه و محدود کردن زمان استفاده از وسایل الکترونیکی می تواند به کاهش بیحوصلگی دانش آموزان کمک کند. برگزاری کارگاه های آموزشی برای معلمان و والدین در این زمینه از جمله راهکارهای عملیاتی پیشنهادی است.

کلیدواژه ها:

بیحوصلگی ، دانش آموزان ، تدریس