الگو سازی در آموزش خواندن برای دانش آموزان با اختلال یادگیری

الگوسازی یکی از راهبردهای کارآمد در آموزش خواندن به دانش آموزان دارای اختلال یادگیری است که ریشه در نظریه های یادگیری اجتماعی، شناختی و سازنده گرایی دارد. در این مقاله مفهوم الگوسازی در چارچوب نظریه بندورا، ویگوتسکی و پیاژه بررسی شده و نقش آن در تسهیل درک مطلب، روان خوانی و انگیزش خواندن تحلیل می گردد. هدف پژوهش، ارائه ی تحلیلی نظری از چگونگی استفاده از مدل سازی به عنوان ابزاری برای توانمندسازی دانش آموزان دارای نارسایی خواندن است. در این راستا، الگوسازی نه به عنوان تقلید مکانیکی، بلکه به عنوان فرایندی تعاملی در خلق معنا و رشد خودتنظیمی تبیین می شود. بررسی های تحلیلی نشان می دهد که استفاده از الگوی آموزگار، همسالان و فناوری چندرسانه ای در آموزش خواندن، به ویژه در محورهای «آگاهی فراشناختی»، «تنظیم هیجان»، و «درک موقعیتی متن» نقش بسزایی دارد. تحلیل دیدگاه های نظری مختلف بیانگر است که الگوسازی موثر باید در بستر اجتماعی یادگیری، با تاکید بر منطقه مجاور رشد دانش آموز (به ویژه در چارچوب نظری ویگوتسکی) شکل گیرد. همچنین عناصر عاطفی–انگیزشی، مانند احساس توانمندی، خودکارآمدی و تعامل مثبت میان یادگیرنده و معلم، در موفقیت این راهبرد کلیدی اند.

کلیدواژه ها:

الگوسازی ، آموزش خواندن ، اختلال یادگیری ، نظریه بندورا ، نظریه ویگوتسکی ، خودکارآمدی ، فراشناخت