شهرسازی و شهرداری اصیل: به سوی شهرهایی انسان محور و پایدار

رشد شتابان شهرنشینی و چالش های ناشی از آن، ضرورت بازاندیشی در الگوهای شهرسازی و مدیریت شهری را بیش از پیش آشکار ساخته است. مفهوم “شهرسازی و شهرداری اصیل” به عنوان رویکردی بدیل در برابر الگوهای رایج، بر بازگشت به ارزش های انسانی، هویت بومی، مشارکت شهروندان و پایداری محیطی تاکید دارد. این مقاله با هدف تبیین ابعاد و مولفه های شهرسازی و شهرداری اصیل و ارائه راهکارهایی برای تحقق آن در بستر شهرهای ایرانی، با استفاده از روش فراترکیب به بررسی و تحلیل پژوهش های پیشین پرداخته است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که شهرسازی و شهرداری اصیل، رویکردی چندبعدی است که بر عواملی چون عدالت فضایی، حکمروایی خوب شهری، حفظ هویت کالبدی و فرهنگی، ارتقای کیفیت زندگی شهری، توسعه پایدار و مشارکت شهروندان در فرآیندهای تصمیم گیری تاکید دارد. در پایان، پیشنهادهایی کاربردی برای تحقق این رویکرد در شهرهای ایران ارائه شده است.