بررسی تطبیقی نقش نوآوری آموزشی و هوش مصنوعی در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان در نظام های آموزشی معاصر

پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی نقش نوآوری آموزشی و هوش مصنوعی در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان در نظام های آموزشی معاصر انجام شده است. در دهه های اخیر، آموزش و پرورش جهانی با موجی از تحولات فناورانه و مفهومی روبه رو شده که موجب بازتعریف فرایند یاددهی–یادگیری شده است. از یک سو نوآوری های آموزشی به عنوان نیروی محرک بهبود روش های تدریس، طراحی محیط های یادگیری فعال و تقویت خلاقیت دانش آموزان مطرح اند؛ از سوی دیگر، هوش مصنوعی به عنوان ابزاری تحول آفرین، امکان شخصی سازی یادگیری، تحلیل داده های تحصیلی و ارتقای تعامل میان دانش آموزان و معلمان را فراهم کرده است. این پژوهش به روش توصیفی–تحلیلی و با رویکرد تطبیقی انجام شده و نظام های آموزشی چند کشور توسعه یافته مانند فنلاند، ژاپن، کره جنوبی و ایران مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد کشورهایی که توانسته اند نوآوری آموزشی را در کنار هوش مصنوعی به صورت هماهنگ در برنامه های درسی و تربیتی خود نهادینه کنند، از کیفیت یادگیری بالاتر، مشارکت فعال تر دانش آموزان و رشد مهارت های تفکر انتقادی بیشتری برخوردارند. در مقابل، نظام هایی که نوآوری را صرفا در سطح ابزارهای فناورانه دنبال کرده اند، در دستیابی به اهداف کیفی آموزش با چالش مواجه اند. در نهایت، پژوهش تاکید دارد که پیوند هوشمندانه میان نوآوری آموزشی و فناوری های هوش مصنوعی می تواند زمینه ساز تحول بنیادین در یادگیری معاصر و تقویت توانمندی های شناختی، اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

نوآوری آموزشی ، هوش مصنوعی ، کیفیت یادگیری ، نظام های آموزشی معاصر ، یادگیری شخصی سازی شده ، تحول آموزشی.