تاثیر الهیات به واسطه حس امیدواری در برابر بحران های امروزی

این مقاله به بررسی نقش الهیات در ایجاد و تقویت حس امیدواری در مواجهه با بحران های معاصر می پردازد. با رویکردی بین رشته ای که از الهیات، روان شناسی مثبت، جامعه شناسی دین و مطالعات بحران بهره می برد، رابطه بین ایمان، معنادهی و تاب آوری در موقعیت های بحرانی تحلیل می شود. پژوهش حاضر نشان می دهد که الهیات امیدبخش می تواند فرایندهای معنابخشی، هم دلی اجتماعی، و بازتولید اعتماد به آینده را تقویت کرده و از طریق سازوکارهای گفتاری (راهبری معنوی)، رفتاری (امداد اجتماعی و شعف مشترک)، و روان شناختی (کاهش اضطراب و افزایش معناداری) به کاهش اثرات منفی بحران ها کمک می کند. همچنین، با بررسی نمونه های بالینی و میدانی، ارتباط بین تجربه دینی (مانند آوای امید باستانی، مناسک جمعی و تجربه حضور اجتماعی) و تاب آوری فردی-جمعی در مواجهه با بحران های اقتصادی، سیاسی و زیست محیطی توضیح داده می شود. یافته های این مطالعه می تواند به طراحی مداخلات مبتنی بر الهیات برای تقویت امید، همبستگی اجتماعی و سازگاری با بحران های روزگار ما منجر گردد. در نهایت، مقاله محدودیت های پژوهش و مسیرهای آینده برای تحقیق های بین رشته ای در حوزه الهیات و امیدواری در مواجهه با بحران ها را مطرح می کند.

کلیدواژه ها:

الهیات ، امیدواری ، بحران های معاصر ، تاب آوری ، همبستگی اجتماعی