چگونه داستان سرایی وروایت پردازی کلاس را متحول می کند؟

داستان سرایی و روایت پردازی، به عنوان شیوه های ارتباطی ریشه دار در فرهنگ بشری، پتانسیل عظیمی برای دگرگونی فضای آموزشی و فراتر رفتن از مدل های سنتی و غیرفعال یادگیری دارند. هدف این مقاله، بررسی چگونگی تاثیر داستان سرایی و روایت پردازی بر بهبود فرآیند یاددهی-یادگیری، افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان، تعمیق درک مطلب، تقویت تفکر انتقادی و خلاقیت، و توسعه مهارت های اجتماعی و عاطفی در کلاس درس است. این پژوهش از طریق روش مرور کتابخانه ای، به تحلیل و ترکیب یافته های پژوهش های داخلی و خارجی در این زمینه می پردازد. نتایج نشان می دهند که ادغام داستان سرایی در برنامه های درسی و روش های تدریس، می تواند فضایی پویا، جذاب و معنادار برای یادگیری فراهم آورد. داستان ها با فعال سازی بخش های مختلف مغز، ارتباط بین مفاهیم را تسهیل کرده، حافظه را تقویت می بخشند و به دانش آموزان امکان می دهند تا با محتوا ارتباط عمیق تری برقرار کنند. علاوه بر این، روایت ها به دانش آموزان کمک می کنند تا مهارت های همدلی، حل مسئله و دیدگاه پذیری را توسعه دهند. در نهایت، با ارائه پیشنهادات کاربردی برای معلمان، برنامه ریزان درسی و سیاست گذاران آموزشی، راهکارهایی برای بهره برداری حداکثری از پتانسیل داستان سرایی و روایت پردازی در جهت تحول آفرینی در نظام آموزشی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

داستان سرایی ، روایت پردازی ، آموزش ، یادگیری فعال ، انگیزه ، درک مطلب ، تفکر نقادانه ، خلاقیت ، کلاس درس ، روش تدریس