رابطه ساختاری مهارت یادگیری خودرهیابانه با رفتار تحصیلی نوآورانه دانشجویان پزشکی با نقش میانجیگری قابلیت حل مساله

هدف: یادگیری خودرهیاب یک فرایند هدفمند برای نیل به یادگیری مادام­ العمر است که در آن یادگیرنده آگاهانه مسولیت مربوط به فعالیت­ها را می­پذیرد. ازین رو پژوهش حاضر با هدف شناسایی رابطه ساختاری مهارت یادگیری خودرهیابانه با رفتار تحصیلی نوآورانه دانشجویان پزشکی با میانجیگری قابلیت حل مساله انجام پذیرفت. روش ­ها: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی می­باشد. جامعه آماری کلیه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی همدان به تعداد ۴۱۴۹ بودند که با تعریف ابزار موردنظر در سایت پرس لاین نمونه­ای به حجم ۳۵۱ نفر از طریق جدول کرجسی و مورگان تعیین و به روش آنلاین پرسشنامه­ موردنظر را تکمیل نمودند. در ادامه به منظور گردآوری داده­ها از پرسشنامه خودرهیابی تحصیلی در یادگیری Fisher et al(۲۰۰۱)، رفتار نوآورانه Holman et al(۲۰۱۲) و پرسشنامه حل مسئله Heppner and Petersen(۱۹۸۲) استفاده شد. در نهایت داده­ها نیز با آزمون پیرسون و تحلیل مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شد. نتایج: نشان داد مهارت­های یادگیری خودرهیابانه دارای همبستگی معنی­دار مستقیم با متغیرهای رفتارتحصیلی نوآورانه (۳۱۴/۰r=) و قابلیت حل مسئله(۴۳۴/۰r=)، بوده و رفتارتحصیلی نوآورانه نیز با قابلیت حل مسئله(۴۱۱/۰r=) دارای رابطه مثبت می باشد. همچنین شاخص های برازندگی شامل مجذور خی(۸۴۸/۲۴۳ x۲=)، مجذور خی نسبی(۷۷۱/۲ X۲/df=)، نیکویی برازش(۸۹/۰GFI= )، برازش هنجار شده(۹۱۲/۰NFI=)، پنیکویی برازش مقایسه ای(۹۰۹/۰= CFI)، و جذر میانگین مجذورات خطای تقریب مساوی با (۰۵۵/۰RMSEA=) بوده و این نتایج حاکی از برازش مطلوب مدل برونداد می باشد. نتیجه ­گیری: الگوی ساختاری مهارت یادگیری خودرهیابی فراگیران را به یادگیرنده مادام العمر مبدل نموده و زمینه پرورش مهارت های اساسی مثل حل مسئله، تفکر انتقادی و نوآوری را فراهم می­کند. زیرا اکنون نحوه یادگرفتن است که اهمیت اساسی پیدا کرده است.

کلیدواژه ها:

self-directed learning skill ، innovative academic behavior ، problem-solving ability ، medical students. ، مهارت یادگیری خودرهیابی ، رفتار تحصیلی نوآورانه ، قابلیت حل مساله ، دانشجویان پزشکی.