بررسی تغییرات خط ساحلی بخش جنوبی دریای خزر با استفاده از داده های سنجش از دور

پژوهش حاضر به بررسی تغییرات خط ساحلی بخش جنوبی دریای خزر در استان مازندران در بازه زمانی ۲۴ساله (۲۰۲۳–۲۰۰۰) با استفاده از تصاویر ماهواره ای لندست ۸ و سنتینل-۲ پرداخته است. تصاویر از پایگاه های USGS و Google Earth Engine تهیه و پس از تصحیحات هندسی و رادیومتریک، با بهره گیری از باندهای Near-Infrared و Shortwave Infrared برای تشخیص مرز بین خشکی و آب استفاده شدند. خط ساحلی به صورت بصری از تصاویر استخراج و برای هر بازه زمانی ترسیم شد. تغییرات مکانی خطوط ساحلی با استفاده از ابزار DSAS در محیط ArcGIS و به کمک روش های آماری شامل حرکت خالص خط ساحلی (NSM)، پوشش تغییر خط ساحلی (SCE)، نرخ نقطه پایانی (EPR) و نرخ رگرسیون خطی (LRR) تحلیل شد. نتایج حاکی از پسروی قابل توجه خط ساحلی در بسیاری از نواحی مورد مطالعه و کاهش مداوم سطح آب دریای خزر در دهه اخیر است. ترکیب تحلیل های سنجش از دور با داده های جوی (دما، بارندگی و دبی رودخانه ها) دقت نتایج را افزایش داده و نشان می دهد در صورت تداوم روند کنونی، احتمال پسروی شدیدتر سواحل جنوبی تا سال ۲۰۵۰ وجود دارد. این یافته ها بر ضرورت مدیریت هوشمند منابع آبی و اتخاذ سیاست های سازگار با تغییر اقلیم در منطقه تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

Sentinel ، Landsat satellite imagery ، Sea-level fluctuations ، Digital Shoreline Analysis System (DSAS) ، سنتینل ، تصاویر ماهواره ای لندست ، نوسانات سطح آب ، سیستم تحلیل خط ساحلی دیجیتال (DSAS)