اثر پوترسین و اسپرمیدین بر صفات کمی، کیفی و غلظت عناصر معدنی برگ چغندرقند در سطوح مختلف آبیاری (مطالعه موردی: تربت حیدریه)

به منظور بررسی اثر محلول پاشی پلی آمین ها و رژیم های مختلف آبیاری بر عملکرد کمی و کیفی و برخی از عناصر غذایی چغندرقند، آزمایشی به صورت کرت های یک‎بار خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در سال ۱۳۹۹ در دشت جلگه رخ تربت‎حیدریه استان خراسان رضوی اجرا گردید. تیمارهای اصلی شامل آبیاری با ۱۰۰، ۷۵ و ۵۰ درصد نیاز آبی چغندرقند و تیمارهای فرعی شامل کاربرد پلی آمین به صورت محلول پاشی پوترسین (۱ و ۰/۵ میلی مولار)، اسپرمیدین (۱ و ۰/۵ میلی مولار) و شاهد (بدون محلول پاشی) بودند. نتایج نشان داد اثر تیمارهای محلول پاشی پلی آمین و آبیاری بر تمامی صفات کمی و کیفی شامل عملکرد بیولوژیک، عملکرد ریشه، وزن خشک ریشه، وزن تر و خشک برگ، عیار قند، عملکرد شکر، عملکرد شکر خالص، قند قابل استحصال و ضریب استحصال قند و عناصر غذایی برگ معنی دار بود. در محلول پاشی پلی آمین ها، تیمارهای پوترسین و اسپرمیدین یک میلی مولار، دارای بیشترین عملکرد کمی، کیفی و عناصر غذایی برگ بودند. سطوح مختلف آبیاری نیز اثر معنی داری بر کلیه صفات عملکردی داشت. کم‎آبیاری باعث کاهش عناصر غذایی در برگ گردید و بالاترین مقدار عناصر از تیمار آبیاری کامل حاصل شد. اثرات متقابل پلی آمین ها و آبیاری بر صفاتی نظیر عملکرد ریشه، شکر و شکر سفید معنی دار بود. به طورکلی نتایج این تحقیق مشخص نمود محلول پاشی پوترسین و اسپرمیدین با غلظت ۱ میلی مولار در آبیاری ۷۵ درصد نیاز آبی، به طور معنی داری سبب بهبود صفات مورفوفیزیولوژیک، عملکرد کمی و کیفی چغندرقند شده و اثر منفی تنش خشکی را کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

تنظیم& lrm ، کننده رشد ، ضریب استحصال قند ، عملکرد ریشه ، عملکرد شکر