بررسی نقش معماری سبز در پایداری طراحی فضاهای شهری

در دهه های اخیر، رشد سریع شهرنشینی و افزایش چالش های زیست محیطی، ضرورت توجه به الگوهای طراحی پایدار را بیش از پیش نمایان ساخته است. معماری سبز به عنوان رویکردی نوین در حوزه طراحی شهری، با هدف ایجاد تعادل میان نیازهای انسان و حفظ منابع طبیعی، نقش موثری در پایداری فضاهای شهری ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معماری سبز در پایداری طراحی فضاهای شهری انجام شده است. در این مطالعه، با استفاده از منابع علمی داخلی و خارجی، ابعاد مختلف معماری سبز از جمله صرفه جویی در مصرف انرژی، کاهش آلودگی، استفاده از مصالح بازیافتی، و بهبود کیفیت زیست محیطی فضاهای شهری مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری اصول معماری سبز نه تنها موجب ارتقای کیفیت فضاهای عمومی و افزایش بهره وری انرژی می شود، بلکه تاثیر بسزایی در ارتقای سلامت روانی، تعاملات اجتماعی و پایداری اقتصادی شهرها دارد. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که معماری سبز به عنوان ابزاری کلیدی در طراحی شهری پایدار، قادر است مسیر توسعه شهری را به سمت زیست پذیری، تاب آوری و هماهنگی با محیط زیست هدایت کند.

کلیدواژه ها:

معماری سبز ، پایداری شهری ، طراحی فضاهای شهری ، بهره وری انرژی ، محیط زیست