نظریه فرانک لاوت در شناسایی حقوقی اقلیت ها؛ انقلابی پارادایمی یا خوانشی انتقادی؟

تنوع هویتی در محدوده سرزمینی نظام های حقوقی، خاستگاه مفاهیمی همچون چندفرهنگ گرایی و شناسایی حقوقی اقلیت ها بوده که منازعات نظری مهمی را در پی داشته اند. سلطه آمیز بودن هنجارهای گروهی برخی اقلیت ها از جمله چالش های اساسی در شناسایی حقوقی آن هاست و نظریات رایج در گفتمان چندفرهنگ گرایی کوشیده اند به نحوی به رفع این مانع بپردازند. فرانک لاوت، کوشش نظری خویش را معطوف بازخوانی و بازروایی چندفرهنگ گرایی از منظر نظریه رهایی سلطه نموده تا ضمن رفع تعارض فی مابین، نظریه ای در شناسایی اقلیت ها به دست دهد که وفادار به آرمان اخلاقی رهایی از سلطه باشد. این مقاله در پی شناخت مبانی فکری و تاریخی شناسایی حقوقی اقلیت ها و نقل و تحلیل نظریه سلطه محور فرانک لاوت و ارزیابی تحولی ست که نظریه او در گفتمان شناسایی پدید آورده است. این مقاله با تحلیل مفهومی نظریه مورد مطالعه این نتیجه را به دست می دهد که نظریه لاوت به دلیل عبور کامل از پارادایم حاکم بر سیاست شناسایی، نمی تواند نظریه ای در شناسایی حقوقی اقلیت ها باشد بلکه خوانشی انتقادی از شناسایی و به خدمت گرفتن آن برای غایتی کاملا متفاوت است.

کلیدواژه ها:

شناسایی ، اقلیت ها ، شناسایی حقوقی اقلیت ها ، چندفرهنگ گرایی ، رهایی از سلطه