بررسی نقش تاب آوری روان شناختی بر پیش بینی پیشرفت تحصیلی و بر اساس رویکرد روان شناسی مثبت گرا

تاب آوری روان شناختی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در رویکرد روان شناسی مثبت گرا، نقشی اساسی در موفقیت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و دانشجویان ایفا می کند. این مفهوم به توانایی فرد برای سازگاری موثر با چالش ها، ناکامی ها و فشارهای محیطی اشاره دارد و به او کمک می کند تا در مواجهه با شرایط دشوار، کارکرد مطلوب خود را حفظ نماید. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تاب آوری روان شناختی در پیش بینی پیشرفت تحصیلی بر اساس رویکرد روان شناسی مثبت گرا انجام شده است. در این راستا، تاکید بر توانمندی ها و ظرفیت های درونی فرد، به جای تمرکز بر آسیب ها و نارسایی ها، به عنوان محور اصلی این مطالعه در نظر گرفته شده است. یافته های نظری و تجربی نشان می دهند که تاب آوری نه تنها با ارتقای سلامت روان و انگیزش درونی همراه است، بلکه از طریق افزایش احساس خودکارآمدی، امید، خوش بینی و خودتنظیمی هیجانی می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی منجر شود. بر اساس دیدگاه مثبت گرا، دانش آموزان تاب آور، نگرشی انعطاف پذیرتر نسبت به یادگیری دارند و در مواجهه با شکست ها، آن ها را به عنوان فرصت های رشد تلقی می کنند. از سوی دیگر، محیط های آموزشی که بر پرورش نقاط قوت، تشویق، و حمایت هیجانی تاکید دارند، زمینه رشد تاب آوری و در نتیجه پیشرفت تحصیلی بیشتر را فراهم می سازند. بنابراین، توجه به تقویت مولفه های تاب آوری در برنامه های آموزشی می تواند به عنوان راهبردی موثر در ارتقای کیفیت یادگیری و سازگاری تحصیلی دانش آموزان مورد توجه سیاست گذاران و معلمان قرار گیرد. این پژوهش بر اهمیت نگاه مثبت گرا در نظام آموزشی تاکید می کند و نشان می دهد که آموزش مهارت های تاب آوری می تواند یکی از کلیدهای اصلی در دستیابی به موفقیت تحصیلی پایدار باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری روان شناختی ، پیشرفت تحصیلی ، روان شناسی مثبت گرا ، خودکارآمدی ، انگیزش تحصیلی