تاثیر خستگی ذهنی بر تغییرپذیری هماهنگی گام برداری سالمندان در شرایط تکلیف دوگانه و منفرد

هدف: یکی از علل اصلی مرگ ومیر در افراد مسن مربوط به آسیب های ناشی از عدم تعادل و سقوط است و بنابراین بررسی تاثیر عوامل موثر بر سقوط به منظور پیشگیری از آن مهم است. هدف پژوهش، تاثیر خستگی ذهنی بر تغییرپذیری هماهنگی گام­برداری سگمنت­های پایین تنه سالمندان در شرایط تکلیف دوگانه و منفرد بود. روش­ها: مطالعه نیمه­تجربی و کاربردی و طرح پژوهش از نوع پیش آزمون- پس آزمون بود. جامعه آماری پژوهش را سالمندان بالای ۶۰ سال ساکن شهر یزد در سال ۱۴۰۲ تشکیل دادند که از این بین ۳۰ سالمند به صورت در دسترس انتخاب و در پژوهش شرکت کردند. تغییرپذیری هماهنگی گام برداری افراد شرکت کننده، در چهار شرایط حالت منفرد، تکلیف دوگانه، با خستگی ذهنی و تکلیف دوگانه پس از اعمال خستگی ذهنی توسط سیستم موشن کپچر ثبت و اطلاعات تجزیه و تحلیل گردید. جهت اعمال خستگی ذهنی از تست استروپ و برای سنجش خستگی ذهنی از مقیاس آنالوگ بصری استفاده شد. تجزیه وتحلیل آماری داده ها با روش تحلیل واریانس اندازه گیری های مکرر و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ انجام شد. یافته­ها: نتایج پژوهش نشان داد تغییرپذیری هماهنگی سگمنت­های لگن_ ران (P=۰/۷۱)، ران_ زانو (P=۰/۵۵) و زانو_ مچ پا (P=۰/۰۶) در گام برداری سالمندان حین اعمال خستگی ذهنی در شرایط تکلیف منفرد و دوگانه دارای افزایش نسبی بوده، اما این تغییرات معنادار نبود (P≥۰/۰۵). نتیجه­گیری: نتایج پژوهش نشان داد تغییرپذیری هماهنگی سگمنت­های اندام تحتانی در گام برداری سالمندان حین اعمال خستگی ذهنی در شرایط تکلیف منفرد و دوگانه معنادار نبود. با توجه به یافته ها، پژوهش­های بیشتر جهت بررسی تاثیر خستگی ذهنی و بارافزایی شناختی بر تغییرپذیری گام برداری پیشنهاد می­گردد.

کلیدواژه ها:

Elderly ، Coordination Variability ، Gait ، Mental fatigue ، Dual task. ، سالمندان ، تغییرپذیری هماهنگی ، گام برداری ، خستگی ذهنی ، تکلیف دوگانه.