بررسی رابطه بین تعامل معلم-شاگرد با خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی منطقه ۲۰ شهر تهران

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین تعامل معلم-شاگرد و خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی منطقه ۲۰ شهر تهران انجام شده است. تعامل موثر میان معلم و شاگرد یکی از عوامل کلیدی در شکل گیری انگیزه، اعتماد به نفس و احساس توانمندی دانش آموزان در فرآیند یادگیری محسوب می شود. در این مطالعه، با استفاده از روش تحقیق توصیفی-همبستگی، داده ها از طریق پرسش نامه های استاندارد تعامل معلم-شاگرد و خودکارآمدی تحصیلی گردآوری شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی منطقه مذکور بود که نمونه ای به روش تصادفی انتخاب شد. نتایج تحلیل آماری نشان داد که بین تعامل مثبت معلم با شاگردان و سطح خودکارآمدی تحصیلی آنان رابطه معنادار و مستقیم وجود دارد. به عبارت دیگر، هرچه کیفیت تعامل معلم با دانش آموزان بالاتر باشد، احساس توانایی و اعتماد به نفس تحصیلی در آنان نیز افزایش می یابد. این یافته ها بر اهمیت نقش ارتباط انسانی و حمایت گرانه معلم در ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاکید دارد.تحلیل داده ها نشان داد که بین کیفیت تعامل معلم با دانش آموزان و سطح خودکارآمدی تحصیلی آنان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. دانش آموزانی که تعامل گرم، حمایت گر و موثری با معلمان خود داشتند، از سطح بالاتری از خودکارآمدی تحصیلی برخوردار بودند. نتایج پژوهش بر ضرورت آموزش مهارت های ارتباطی به معلمان، ایجاد فضای امن و حمایت گر در کلاس، و تقویت تعاملات انسانی در محیط آموزشی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خود کار آمدی ، معلم ، دانش آموزان ، تعامل