اثربخشی بازی درمانی بر گوشه گیری و مهارتهای اجتماعی-هیجانی کودکان جانبازان

مقدمه: پدر و مادر از جمله افراد مهم در تربیت و سلامت­ روان کودکان هستند. اخیرا توجه زیادی به چالش­های روابط عاطفی و اجتماعی کودکان و نقش بازی­درمانی والدین در حل این چالش­ها شده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثربخشی بازی درمانی بر مهارت­های اجتماعی-هیجانی و گوشه­گیری فرزندان جانبازان انجام شد. روش : جامعه­آماری در این پژوهش نیمه تجربی؛ شامل کلیه نوآموزان پیش دبستانی فرزند جانبازان شهر زاهدان بود. تعداد ۳۰ دانش­آموز با روش نمونه­گیری هدفمند در سال ۱۴۰۱ به عنوان نمونه تحقیق تعیین شد که در دو گروه مجزای (۱۵ دانش­آموز در گروه آزمون و ۱۵ دانش­آموز در گروه گواه) جایگزین­شدند. ابزار گردآوری داده­ها، شامل پرسشنامه غربالگری مهارت­های اجتماعی-هیجانی کودکان میلر (۱۹۷۷) و پرسشنامه انزوای اجتماعی مدرسی یزدی(۱۳۹۳) بود. ننتایج: نتایج نشان داد بر اساس میانگین متغیر گوشه گیری (۶۰/۶ ±۴۳/۴۶) و مهارت­های اجتماعی( ۱۲۳/۸۶±۱۵۹/۲۰) بازی درمانی بر کاهش گوشه گیری و افزایش مهارت­های عاطفی فرزندان جانبازان موثر بود (۰/۰۰۰۱>p). نتیجه گیری­: با توجه به نتایج تحلیل آماری، با بازی­کردن با اسباب بازی­های مختلف قوه تخیل کودک تقویت می­شود و هماهنگی بین عواطف و رفتار وی ایجاد شد. بر این اساس پیشنهاد گردید که سازمان نظام روان شناسی کشور نسبت به طراحی، اجرا و ارزیابی دوره­های ضمن خدمت آشنایی روان درمانگران مراکز روان درمانگری دولتی و خصوصی با انواع روش­های بازی درمانی و پروتکل اجرایی هرکدام اقدامات لازم را صورت دهد و زمینه­ای را فراهم آورد تا گذراندن این دوره از شروط تمدید مجوز فعالیت ایشان در این مراکز باشد.

کلیدواژه ها:

Play therapy ، children of veterans ، isolation ، emotional skills ، بازی درمانی ، کودکان جانبازان ، گوشه گیری ، مهارت های عاطفی