بررسی قصه نویسی و داستان سرایی در عصر حاضر

قصه و داستانسرایی، همزمان با تاریخ بشریت ریشه دواندهاند و همچون نخی ظریف، زندگی انسانها را به یکدیگر متصل کردهاند. انسانها از دیرباز، با بهرهگیری از قصهها، دنیای خود را شکل داده و تصویری از حیات خویش در قالب روایتهای مختلف به نمایش گذاشتهاند. این داستانها نه تنها زندگی بشر را به تصویر کشیدهاند، بلکه آن را دگرگون کرده، تحول بخشیده و در نهایت به تکوین شخصیت و باورهای فردی و اجتماعی انسانها پرداختهاند. قصهها، آینهای از خویشتن و تجارب زندگی ما هستند. قصهگویی، امری که به تاریخ پیدایش انسان پیوند خورده، نشان از عطش درونی انسان به شنیدن و بیان ماجراها دارد. این عطش، همان نیرویی است که در دل انسانها جای دارد و همواره به صورت عمدهترین و رایجترین راه انتقال تجربه و لذت از شنیدن و گفتن داستانها خود را نشان داده است. در این پژوهش، رویکردهای قصه ها و داستان های عامیانه در دوره معاصر بررسی شده است.ش انجام این پژوهش توصیفی- تحلیلی است. از نتایج پژوهش می توان چنین گفت.: نقد اسطورهای یکی از رویکردهای نسبتا جدید در عرصه نقد ادبی است که در اوایل قرن بیستم در دنیای غرب رواج یافت. از دیگر رویکردهای مهم در نقد ادبی که ارتباط تنگاتنگی با نظام اجتماعی دارد، نقد جامعهشناختی است. جامعهشناسی ادبیات، بهعنوان یک علم بینرشتهای، تا حدود زیادی مغفول مانده است. هدف از جامعهشناسی آثار هنری، نخست تحلیل دقیق و ژرف آثار برای کشف معانی آشکار و پنهان آنها و سپس پیوند دادن این معانی با ساختار اجتماعی و وضعیت اجتماعی معاصر اثر میباشد. قصه ها همواره بهعنوان گریزگاهی برای رهایی از دشواریها و رنجهای زندگی انسانها عمل کردهاند و از اینرو، یکی از رویکردهایی که میتوان داستانها را از آن زاویه بررسی کرد، رویکرد روانشناسانه است. این نوع نقد روانشناختی، با تفاوتهایی در دورانهای مختلف، جایگاهی در نقد آثار ادبی دارد. در نقد روانشناسی قدیم، بیشتر به مسائلی چون وجدان نویسنده، الهام و جذبه پرداخته میشد، اما در نقد روانشناسی جدید، موضوعاتی همچون ضمیر ناخودآگاه فردی و جمعی، عقدههای روانی و دیگر مسائل روانشناختی مورد توجه قرار میگیرد. این رویکرد میتواند سرنخهای مهمی برای کشف معانی باشد

کلیدواژه ها:

رویکرد اسطوره ای ، رویکرد روانشناختی ، قصه ها و داستان های عامیانه