ارزیابی عملکرد موتور جت با استفاده از روش تحلیلی و آزمایشگاهی

این مقاله یک روش تحلیلی و آزمایشگاهی برای تعیین پارامترهای اصلی غیر قابل اندازه گیری و معیارهای عملکردی یک موتور جت را ارائه می دهد. هدف از این روش اندازه گیری مستقیم پارامترهایی است که به عنوان ورودی یک الگوریتم استفاده می شوند تا سایر پارامترها و معیارهای عملکردی غیر قابل اندازه گیری اجزای موتور بر اساس آنها تعیین شوند. این الگوریتم شامل روابطی است که به گونه ای توسعه داده شده است تا با کمترین محاسبات و همچنین نیاز به حداقل اندازه گیری پارامترها در حین انجام تست استاتیک، موتور پارامترهای عملکردی اجزای اصلی موتور به دست آیند. در ادامه یک مثال عملی از روش ارائه شده در این مقاله بر روی یک موتور توربوجت -۷-WP به همراه نتایج به دست آمده ارائه شده است. سپس به منظور بررسی قابلیت اطمینان نتایج حاصل از این روش، موتور مذکور با استفاده از یک نرم افزار مهندسی و بر اساس مقادیر اندازه گیری شده در هنگام تست، استاتیک شبیه سازی شد و نتایج شبیه سازی با نتایج حاصل از محاسبات الگوریتم مقایسه گردید. مشاهده شد که نتایج حاصل از محاسبات الگوریتم تطابق قابل قبولی با نتایج حاصل از شبیه سازی موتور با استفاده از نرم افزار دارد و نتیجه گیری شد که روش موقعیت های مختلفی وجود دارد که از نظر فنی اندازه گیری پارامترهای عملکردی اصلی موتور به طور مستقیم امکان پذیر نیست. برای مثال دبی جرمی هوای ورودی به موتور، راندمان کمپرسور و توربین و ... را نمی توان مستقیما اندازه گیری کرد. با این حال این پارامترها را می توان به طور غیر مستقیم توسط الگوریتمی که از پارامترهای اندازه گیری شده استفاده می کنند تعیین کرد. برای انجام این کار لازم است پیکربندی موتور مورد مطالعه قرار گیرد تا بررسی شود که در چه جاهایی می توان پرابهای اندازه گیری را نصب کرد و چه نوع پرابی مناسب است. سطح پارامترهایی که باید اندازه گیری شوند توسط پارامترهای درخواستی، سطح آزمایش و همچنین قابلیت دسترسی به اجزای موتور که امکان نصب پرابها را دارند تعیین می شود. این روش ها برای موتورهای در حال استفاده ای که در اواسط عمر خود هستند استفاده می شود و برای یک موتور تازه طراحی شده کاربردی ندارد.

کلیدواژه ها:

تست استاتیک ، محاسبات الگوریتم ، عملکرد اجزای موتور ، نرم افزار GsTurb