بررسی ارتباط بین هوش هیجانی و توانایی حل مسئله از منظر نظریه های نوین روانشناسی

در دهه های اخیر، مفهوم هوش هیجانی به عنوان یکی از عوامل اساسی در درک و مدیریت هیجان ها و تاثیر آن بر عملکرد شناختی و رفتاری انسان، جایگاه ویژه ای در روان شناسی یافته است. این مفهوم، فراتر از هوش سنتی، توانایی فرد در شناخت، کنترل و هدایت هیجان های خود و دیگران را در بر می گیرد و ارتباط تنگاتنگی با مهارت های اجتماعی و حل مسئله دارد. نظریه های نوین روان شناسی، از جمله رویکردهای شناختی هیجانی و روان شناسی مثبت گرا، نشان داده اند که افراد دارای هوش هیجانی بالا، در مواجهه با موقعیت های چالش برانگیز، از توانایی بیشتری برای یافتن راه حل های موثر، مدیریت تعارض ها و تصمیم گیری منطقی برخوردارند. این افراد قادرند هیجانات خود را به گونه ای سازگارانه به کار گیرند و از آن ها به عنوان منبعی برای تفکر خلاق و قضاوت دقیق استفاده کنند. همچنین، نظریه های معاصر بر نقش تعامل میان مولفه های هیجانی و شناختی در شکل گیری راهبردهای حل مسئله تاکید دارند. بر این اساس، هوش هیجانی نه تنها به عنوان عاملی مستقل، بلکه به عنوان میانجی میان شناخت و رفتار در فرایند حل مسئله عمل می کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط میان هوش هیجانی و توانایی حل مسئله بر اساس دیدگاه نظریه های نوین روان شناسی است تا با تبیین روابط میان این دو متغیر، به درک عمیق تری از کارکردهای هیجانی در تفکر و تصمیم گیری انسان دست یابیم.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، حل مسئله ، نظریه های نوین روان شناسی ، تنظیم هیجان ، تفکر خلاق