مشکلات بسترساز ناواقع گرایی در فیزیک جدید و عرفان نظری و زمینه سازی فلسفی حل آن

هرچند انکار واقع گرایی در نهایت، خود را در معرفت شناسی نشان می دهد، اما ریشه های آن به ناتوانی در حل برخی از مشکلات نظری و عملی در حوزههای بسیار متنوعی برمی گردد که از فلسفه علم و زبان تا هرمنوتیک، پراگماتیسم و علوم اجتماعی و از عرفان نظری تا علوم جدید (نظریه کوانتوم، نظریه احتمالات، منطق فازی) را دربرمی گیرد. شناسایی و رفع چنان مشکلاتی -در کنار نشان دادن تناقضات درونی ناواقع گرایی- جهت تثبیت دیدگاه واقع گرایانه و پرهیز از افتادن در دام شکاکیت، ضرورت دارد.در مقاله پیشرو به عنوان گام اول مسیر مذکور، زمینه های ناواقع گروی در فیزیک جدید و عرفان نظری بررسی گردیده و دیدگاه ها، نظریات یا تبیین هایی شناسایی شده اند که زمینه ساز مشکلات پیش گفته می باشند؛ مانند نفی موجبیت و سنخیت، فعالیت مخرب ذهن در فرایند ادراک، جهان های موازی، وحدت وجود و لوازم آن، اکتناه ناپذیری و تنزیه مطلق، خلق مدام و تجدد امثال.مشکلات حاصل از موارد مذکور، در پنج قسم کلی قابل صورتبندی میباشد که حل و رفع هر یک، مستلزم تلاش های مختلفی در حوزه های هستی شناسی، معرفت شناسی و انسان شناسی خواهد بود: عدم دسترسی به واقعیت؛ فعالیت مخرب ذهن؛ تکثر وجوه، مراتب و اجزاء واقعیت؛ عدم جهت مشترک در مدرک یا مدرک؛ عدم ثبات مدرک یا مدرک.

کلیدواژه ها:

ناواقع گرایی ، فیزیک جدید ، عرفان نظری ، معرفت شناسی ، شکاکیت