ارزیابی ادعای جدلی الطرفینی بودن مسئله «آغاز زمانی جهان»

ظهور قضایای جدلی الطرفین، از نظر کانت امری است که از ذات مواجهه عقل نظری با مسائل مابعدالطبیعی برمی آید و گریزی از آنها نیست؛ یعنی عقل نظری این توهمات را به صورتی طبیعی و اجتناب ناپذیر با خود حمل می کند و هیچ راهی به حل آنها ندارد. بنابراین اگر استدلال های دو طرف (یا یک طرف) نقض شوند، بدین معنا خواهد بود که عقل، این تعارض را حل کرده است و ماین یعنی ادعای ذاتی، طبیعی و اجتناب ناپذیر بودن این تعارض، از اساس اشتباه است. در این مقاله به بررسی اولین قضیه از چهار قضیه ای که او مطرح می کند، آن هم بخش ابتدایی اولین قضیه، یعنی مسئله «آغاز زمانی جهان» پرداخته شده است تا معلوم شود آیا واقعا این یک مسئله جدلی الطرفینی است که هر دو طرف آن از اتقان برابر برخوردارند؟ برای این امر، کافی ا ست یکی از دو طرف متزلزل شود تا جدلی الطرفین بودن این مسئله رد شود؛ اما در این مقاله با بررسی دو طرف مسئله، نمایان شده است که هیچ یک از دو استدلال مذکور از اتقان لازم برخوردار نیستند و اساسا «طرفینی» مستقر نمی شود تا بتوان مسئله را جدلی الطرفین دانست.

کلیدواژه ها:

زمان ، آغاز جهان ، دیالکتیک استعلایی ، قضایای جدلی الطرفین ، ایمانوئل کانت ، حدوث زمانی