روانشناسی آموزش فراگیر

آموزش فراگیر به عنوان یکی از رویکردهای نوین در نظام های آموزشی، تلاش می کند تمامی دانش آموزان با هر نوع تفاوت فردی، اعم از جسمانی، شناختی، اجتماعی و فرهنگی را در یک محیط آموزشی مشترک جای دهد. روان شناسی آموزش فراگیر در این میان نقش بنیادینی دارد؛ چرا که با بررسی ویژگی های شناختی و عاطفی دانش آموزان، راهکارهایی برای بهبود فرآیند یادگیری و کاهش موانع روانی و اجتماعی ارائه می دهد. این مقاله با هدف بررسی ابعاد روان شناختی آموزش فراگیر، به تبیین مبانی نظری، مرور پیشینه پژوهش ها، معرفی شیوه های روان شناختی کارآمد و تحلیل چالش های موجود می پردازد. روش تحقیق مورد استفاده، توصیفی تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانه ای و مطالعات اسنادی است. یافته ها نشان می دهد که توجه به اصول روان شناسی تربیتی، آموزش مهارت های اجتماعی و به کارگیری روش های یاددهی یادگیری متنوع، می تواند زمینه ی مشارکت فعال همه ی دانش آموزان را در محیط آموزشی فراگیر فراهم سازد. در پایان، راهکارهایی برای ارتقای کیفیت آموزش فراگیر از منظر روان شناختی پیشنهاد می گردد..

کلیدواژه ها:

آموزش فراگیر ، روان شناسی تربیتی ، تفاوت های فردی ، یادگیری ، مهارت های اجتماعی