بررسی رابطه بین سبک های یادگیری دانش آموزان و موفقیت آن ها در حل مسائل ریاضی در مدارس متوسطه اول

در دهه های اخیر، پژوهش های آموزشی تاکید فراوانی بر درک تفاوت های فردی در فرایند یادگیری داشته اند و یکی از مهم ترین ابعاد این تفاوت ها، «سبک های یادگیری» است؛ مفهومی که به نحوه دریافت، پردازش و سازمان دهی اطلاعات توسط یادگیرندگان اشاره دارد. یادگیری ریاضیات، به ویژه در دوره متوسطه اول، مستلزم درک عمیق مفاهیم انتزاعی، تحلیل منطقی و حل خلاقانه مسائل است و این امر تنها زمانی تحقق می یابد که شیوه های تدریس و فعالیت های آموزشی با سبک های یادگیری دانش آموزان همسو باشد. پژوهش های متعددی نشان داده اند که ناهماهنگی میان سبک تدریس معلم و سبک یادگیری دانش آموزان می تواند به کاهش انگیزه، اضطراب ریاضی و افت عملکرد در حل مسائل منجر شود. در مقابل، هماهنگی این دو عامل سبب افزایش علاقه، مشارکت فعال، و ارتقای توانایی های تحلیلی دانش آموزان می گردد.در این مقاله مروری، تلاش شده است تا با بررسی یافته های پژوهش های داخلی و خارجی، رابطه میان سبک های یادگیری مختلف (نظیر دیداری، شنیداری، جنبشی، تحلیلی و شهودی) با موفقیت تحصیلی در حل مسائل ریاضی تبیین گردد. مرور نظام مند منابع علمی موجود نشان می دهد که دانش آموزانی که سبک های یادگیری خود را می شناسند و معلمان آنان نیز در طراحی فعالیت های آموزشی بر اساس این سبک ها عمل می کنند، درک عمیق تر و پایدارتری از مفاهیم ریاضی به دست می آورند. افزون بر این، سبک های یادگیری نه تنها بر روش های حل مسئله تاثیرگذارند، بلکه بر راهبردهای فراشناختی، اعتماد به نفس تحصیلی و نگرش نسبت به ریاضی نیز اثر می گذارند. نتایج مرور مطالعات حاکی از آن است که اتخاذ رویکردهای آموزشی انعطاف پذیر و متنوع، استفاده از فناوری های تعاملی، و طراحی تکالیف چندسبکی می تواند به بهبود عملکرد ریاضی دانش آموزان منجر شود. در نهایت، مقاله حاضر با هدف ایجاد پیوند میان نظریه های یادگیری و آموزش عملی ریاضیات، پیشنهادهایی برای برنامه ریزی درسی، روش تدریس و ارزشیابی مبتنی بر سبک های یادگیری ارائه می دهد تا مسیر بهبود یادگیری ریاضی در مدارس متوسطه اول هموارتر گردد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، حل مسئله ، ریاضیات ، موفقیت تحصیلی ، مدارس متوسطه اول ، تفاوت های فردی ، یادگیری فعال