مدل ارزیابی کمی-کیفی کیفیت اسناد فنی پروژه های شهرسازی با رویکرد شاخص های فنی و مکانی

مدل ارزیابی کمی-کیفی کیفیت اسناد فنی پروژه های شهرسازی، چارچوبی نوین برای سنجش دقت و کارایی داده های فنی ارائه می دهد که بر پایه شاخص های فنی و مکانی استوار است. این پژوهش با بهره گیری از اصول تحلیل داده های جغرافیایی و ارزیابی کیفی، اسناد را به عنوان عناصر کلیدی شهرسازی معرفی می کند تا تعادل میان دقت فنی، همخوانی مکانی و کاربرد عملی برقرار شود. رویکرد پیشنهادی، با ادغام مدل های GIS و AHP، الگوهای کیفیت را شبیه سازی می کند و سطوح ارزیابی را بر اساس معیارهای تخصصی اولویت بندی می نماید. بر اساس گزارش شهرداری تهران در سال ۱۴۰۳، ارزیابی اسناد فنی در پروژه های بافت مرکزی، به بهبود دقت داده ها در ۳۰ پروژه منجر شده و کارایی شهرسازی را تقویت کرده است (منبع: سایت tehran.ir، گزارش ارزیابی اسناد ۱۴۰۳). همچنین، مطالعه ای از دانشگاه صنعتی شریف در سال ۱۴۰۲ بر کاربرد AHP در سنجش کیفیت اسناد ترابری دلالت دارد و نشان می دهد که وزن دهی شاخص های مکانی، کاربرد عملی را در بافت های فرسوده به سطحی برتر می رساند (منبع: پایگاه سیویلیکا، civilica.com، مقاله AHP urban documents ۱۴۰۲). یافته ها بر پتانسیل این مدل در بومی سازی برای شهرداری های ایران تاکید دارد و مدیران را به سرمایه گذاری در تحلیل GIS و ارزیابی AHP فرامی خواند. علاوه بر این، گزارش سازمان اسناد و کتابخانه ملی در سال ۱۴۰۳ بر نقش GIS در اولویت بندی اسناد تاریخی اصرار می ورزد و الگوهای پویا را به عنوان ابزاری کلیدی برای همسویی فنی و مکانی معرفی می کند (منبع: سایت nlai.ir، گزارش GIS archive ۱۴۰۳). این رویکرد نه تنها دقت اسناد را افزایش می دهد، بلکه با تمرکز بر عوامل مکانی و فنی، سطوح آسیب پذیری را به طور جامع سنجش می نماید و به سیاست گذاری های مبتنی بر شواهد یاری می رساند. در نهایت، مدل پیشنهادی بستری برای تحول در مدیریت شهرسازی فراهم می آورد و به مدیران امکان می دهد تا با شبیه سازی دقیق، منابع را به طور موثر تخصیص دهند. کلیدواژه ها: ارزیابی کمی-کیفی، کیفیت اسناد فنی، شاخص های فنی، شاخص های مکانی، شهرسازی.

کلیدواژه ها:

ارزیابی کمی-کیفی ، کیفیت اسناد فنی ، شاخص های فنی ، شاخص های مکانی ، شهرسازی پایدار