تاثیر هوش هیجانی بر کیفیت مراقبت از بیمار و عملکرد پرستاران: مرور سیستماتیک و متاآنالیز

هدف: جمع بندی نظام مند شواهد مربوط به نقش هوش هیجانی (EI) در تعیین کیفیت مراقبت از بیمار و عملکرد شغلی پرستاران از طریق مرور سیستماتیک و متاآنالیز. روش ها: جستجوی ساختاریافته در پایگاه های بین المللی و داخلی (PubMed/PMC, Scopus, Web of Science, Google Scholar، SID، Magiran و غیره) تا پایان سپتامبر ۲۰۲۵ انجام شد. مطالعات مشاهده ای و مداخله ای که رابطه یا اثر آموزش/مداخلات مرتبط با هوش هیجانی را بر کیفیت مراقبت، عملکرد بالینی یا شاخص های مرتبط گزارش می دادند، وارد تحلیل شدند. استخراج داده ها و ارزیابی کیفیت مطابق دستورالعمل PRISMA و ابزارهای استاندارد انجام شد؛ تلفیق نتایج با استفاده از مدل اثرات تصادفی انجام گرفت. یافته ها: از میان مطالعات شناسایی شده، شواهد همواره از رابطه مثبت بین سطوح بالاتر هوش هیجانی و بهبود کیفیت مراقبت، افزایش رضایت بیمار، و عملکرد شغلی بهتر پرستاران حمایت می کنند (مثلا مطالعات بین المللی و ایرانی؛ Turjuman, ۲۰۲۳; Oweidat, ۲۰۲۴; رحمانیان، ۱۴۰۲). مداخلات آموزشی هوش هیجانی نشان دهنده اثر مثبت بر افزایش مهارت های هیجانی و بهبود شاخص های عملکرد بودند (Powell, ۲۰۲۴; Frontiers, ۲۰۲۴). نتیجه گیری: تقویت هوش هیجانی پرستاران می تواند به عنوان یک راهبرد موثر برای ارتقای کیفیت مراقبت و عملکرد بالینی درنظر گرفته شود. توصیه می شود برنامه های آموزشی ساختاریافته و مطالعات طولی/مداخله ای بیشتر برای ارزیابی اثربخشی و پایداری این مداخلات اجرا شود.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، کیفیت مراقبت ، عملکرد پرستاران ، آموزش هیجانی ، مرور نظام مند