نقش هوش مصنوعی در تلفیق محتوای درسی و تجربه های زیست اجتماعی دانش آموزان

این مقاله به بررسی نقش جامع و تاثیر مصنوعی (AI) در ایجاد پیوند هوش و ابزار میان درسی رسمی و تجربه های زیست اجتماعی و زیست محیطی واقعی دانش آموزان می پردازد. روش های آموزش سنتی با چالش گسست میان دانش نظری و کاربردی در جهان واقعی هستند. هوش مصنوعی با قابلیت هایی مانند شخصی سازی ، تحلیل کلان داده های آموزشی ، شبیه سازی محیط های واقعی (VR/AR) ، و تولید تطبی پذیر ، می تواند این گسست را از میان بردارد.هدف اصلی، تبیین چگونگی استفاده از ابزارهای مصنوعی برای تبدیل برنامه درسی از یک سند صرفا نظری به یک تجربه پویا، مرتبط و زمینه مند است. این مقاله نشان می دهد که چگونه سامانه های هوشمند می توانند با شناسایی علایق، نقاط قوت و ضعف فردی دانش آموز، درسی را با مسائل اجتماعی، فرهنگی و محیطی جامعه او (تجربه های زیست اجتماعی) پیوند دهند. این تلفیق، نه تنها درک تر مفاهیم علمی و اجتماعی را دنبال می کند، بلکه مهارت های حیاتی قرن بیست ویکم مانند تفکر انتقادی ، حل مسائل اجتماعی و شهروندی فعال را تقویت می کند. همچنین، چالش های اخلاقی و اجرایی پیاده سازی این فناوری در نظام آموزشی ایران، از جمله دسترسی نابرابر و حفظ حریم خصوصی داده ها ، مورد بحث قرارگیری و راهکارهایی برای بهره برداری بهینه و عادلانه از این فناوری ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش و پرورش ، تلفیق محتوا ، تجربه های زیست اجتماعی ، شخصی سازی ، محیط های شبیه سازی شده ، تفکری ، زمینه مندی.