سیئه و حسنه بارویکرد تحلیلی و تبیینی و بررسی مدالیل در آیه ۷۹ سوره نساء وکشف از عندالله وفی نفسک

دانستن نیکی ها و حسنات از جانب پروردگار بی بدلیل جهان آفرینش و هستی بخش عوالم دنیایی و ماورایی، سخنی بس صحیح و بجاست و گزافه نیست و شایسته خداوند است که چنین صفات درخور ذاتش داشته باشد اما اینچنین خداوندی باچنین صفاتی که خود را رحمان و رحیم معرفی کرده و رحمانیتش همه موجودات هستی را تحت سیطره خود قرارداده و مطلع هر سوره از قرآن را با مضمون « بسم الله الرحمن الرحیم » آغاز میکند چگونه می تواند صاحب شرور و سیئاتی باشد که به بندگانش می رسد و گونه بدی و مصیبت انسانها میتواند از جانب او باشد خداوند در آیه ۷۹ سوره نساء در قرآن میفرماید: « ما اصابک من حسنه فمن الله وما اصابک من سیئه فمن نفسک » هر چه از انواع نیکویی به تو رسد از جانب خداست و هر بدی رسد از خود توست اما در همین سوره در آیه قبل می فرماید « قل کل من عند الله » بگو: همه از جانب خدا است (مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، ج۱، ص۹۰) برای روشن شدن رابطه این آیات و سازگاری آنان با صفات خداوند این مقاله از روش تحلیلی تطبیقی باتوجه به آیات دیگر و نظر مفسران به بررسی آنها پرداخته و چگونگی جمع آنها بایکدیگر و مقصود مدنظر خداوند مورد تحلیل قرار داده است تا اولا: علل و عوامل سیئات و حسنات کشف شده و ثانیا: پی به منشاء آنان برده و به این مهم دست پیدا کند که بدیها و خوبیهایی که به انسان می رسد از خود انسان است یا از جانب خداوند است و تبیین شود که خطاب آیه با توجه به واژه انفسک چه کسی است؟ و با توجه به دلایل بدست آمده نتیجه این شد که انسان با اعمال خود مسبب بدیهاست.

کلیدواژه ها:

حسنه ، سیئه ، عند الله ، نفسک ، آیه ۷۹ نساء