بررسی فقهی و اخلاقی استفاده از جنگ افزارهای کشتارجمعی و سلاح هسته ای

استفاده از گاز سمی در جنگ بر اساس قوانین جهانی مصداق جنایت جنگی است اولین کاربرد گسترده استفاده از گاز به عنوان نوعی سلاح در جنگ جهانی اول توسط آلمان و بصورت سلاح هسته ای اولین بار در جنگ جهانی دوم توسط آمریکا در بمباران هیروشیما و ناکازاکی بکار رفته. در دفاع مقدس رژیم بعث عراق در حلبچه و مناطق عملیاتی و روستای زرده کرمانشاه از این سلاح استفاده کرد. این سوال وجود دارد که در جنگ باید پایبندی به اصول اخلاقی و انسانی داشت یا پیروزی با هر وسیله ای حتی سلاح اتمی را بدست آورد؟ این پژوهش با هدف بررسی فقهی و اخلاقی استفاده از جنگ افزارهای کشتار جمعی و سلاح هسته ای انجام گرفته است روش تحقیق توصیفی تحلیلی است نتایج حاکی از آن است که در صدر اسلام پاشیدن سم بشکل ساده و ابتدایی در مناطق بخصوص مسموم کردن آب توسط مشرکین مرسوم بوده است بر اساس حدیث پیامبر (ص) و روایت معصومین (ع) مسموم کردن مناطق و آب دشمن حرام دانسته شده. از جهت فقهی و اخلاقی نمی توان برای رسیدن به پیروزی از وسایل نامشروع بخصوص سم استفاده کرد. یافته های این پژوهش که با بررسی نظرات فقهای قدیم از جمله شیخ طوسی شهید، اول، شهید ثانی، صاحب جواهر و... و فقهای معاصر از جمله حضرت آیت الله خامنه ای نوری همدانی و.... در استفاده از سلاح های کشتار جمعی انجام گرفته است بکارگیری این نوع سلاح را به دلیل اینکه ضایع کردن حرث و نسل است و قرآن آن را ممنوع کرده غیر اخلاقی و حرام شرعی دانسته و نظرات آنها از سازمان ها و قوانین بین المللی در باره منع بکارگیری جنگ افزارهای کشتار جمعی پیشرفته تر است.

کلیدواژه ها:

سلاح ، کشتار جمعی ، فقهی ، اخلاقی