نقش شهرداری شیراز در احیای معماری سنتی و هویت بخشی به بافت های تاریخی

با توجه به جایگاه ویژه شهر شیراز در تاریخ و فرهنگ ایران، بافت های تاریخی این شهر نمادی از معماری سنتی و هویت فرهنگی آن به شمار می روند. با این حال، طی دهه های اخیر، توسعه نامتوازن شهری، تخریب تدریجی بافت های قدیمی و کم توجهی به ارزش های میراثی، باعث تضعیف هویت معماری و فرسایش ساختارهای سنتی در شیراز شده است. در این راستا، شهرداری شیراز به عنوان نهاد اصلی مدیریت شهری نقش کلیدی در احیای معماری سنتی و بازآفرینی هویت فرهنگی این بافت ها ایفا می کند. این مقاله با هدف بررسی عملکرد شهرداری شیراز در حوزه احیای معماری سنتی و هویت بخشی به بافت های تاریخی، با رویکرد توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و میدانی نگاشته شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که اقدامات شهرداری شامل تدوین طرح های بازآفرینی شهری، مرمت ابنیه تاریخی، ساماندهی فضاهای عمومی سنتی، مشارکت جویی از ساکنان محلی و همکاری با نهادهای میراث فرهنگی، تاثیر قابل توجهی در بهبود وضعیت کالبدی و معنایی بافت های تاریخی داشته است. با این حال، چالش هایی چون نبود هماهنگی میان دستگاه های اجرایی، محدودیت منابع مالی، تغییر کاربری های ناسازگار و فشارهای ناشی از سرمایه گذاری های تجاری، همچنان موانعی مهم در مسیر تحقق کامل اهداف احیا به شمار می روند. نتایج تحقیق نشان می دهد که تداوم رویکردهای مشارکتی، ارتقای ظرفیت های نهادی شهرداری، بهره گیری از فناوری های نوین در مستندسازی و برنامه ریزی و نیز افزایش آگاهی عمومی، می تواند زمینه ساز پایداری مداخلات احیایی و حفظ هویت تاریخی شیراز گردد. در مجموع، شهرداری شیراز در مسیر احیای معماری سنتی نقشی محوری دارد، اما تحقق کامل این هدف نیازمند انسجام بخشی به سیاست ها، تقویت مشارکت ذی نفعان و حمایت مستمر نهادهای بالادستی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

شهرداری شیراز ، احیای معماری سنتی ، بافت تاریخی ، هویت شهری