عدالت آموزشی در رویارویی با تفاوت های فردی

عدالت آموزشی در رویارویی با تفاوت های فردی به عنوان یکی از اساسی ترین مباحث نظام های آموزشی معاصر مطرح است و نقش تعیین کننده ای در تضمین فرصت های یادگیری منصفانه برای تمامی فراگیران ایفا می کند. نظام های آموزشی با جمعیتی متنوع از دانش آموزان مواجه اند که از نظر توانایی های شناختی، پیشینه های فرهنگی، شرایط اجتماعی و اقتصادی و سبک های یادگیری با یکدیگر تفاوت دارند. نادیده گرفتن این تفاوت ها می تواند منجر به تشدید نابرابری های آموزشی و بازتولید بی عدالتی در فرآیند یاددهی–یادگیری شود. عدالت آموزشی فراتر از برابری صوری در دسترسی به آموزش است و بر پاسخگویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان و فراهم سازی شرایطی تاکید دارد که هر فرد بتواند متناسب با ویژگی های خود به رشد تحصیلی دست یابد. در این چارچوب، رویکردهایی مانند آموزش تفکیک شده، طراحی آموزشی انعطاف پذیر و توجه به تفاوت های فردی در برنامه ریزی درسی از اهمیت ویژه ای برخوردارند. همچنین، سیاست های آموزشی زمانی می توانند عادلانه تلقی شوند که بر پایه شناخت عمیق از زمینه های فردی و اجتماعی فراگیران طراحی شوند و به کاهش شکاف های آموزشی کمک کنند. این مقاله با رویکردی تحلیلی به بررسی مفهوم عدالت آموزشی در مواجهه با تفاوت های فردی می پردازد و تلاش می کند با تکیه بر ادبیات علمی جدید، ابعاد نظری و کاربردی این مفهوم را تبیین کند و راهکارهایی برای تحقق آموزش عادلانه در نظام های آموزشی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

عدالت آموزشی ، تفاوت های فردی ، برابری آموزشی ، آموزش تفکیک شده ، سیاست های آموزشی