نقش بنیادین آموزش ابتدایی در رشد شناختی، اجتماعی و عاطفی

دوره ابتدایی به عنوان سنگ بنای نظام آموزشی هر کشور، نقشی حیاتی و غیرقابل انکار در شکل گیری شخصیت، توانایی های شناختی، مهارت های اجتماعی و سلامت عاطفی کودکان ایفا می کند. این مقطع نه تنها مسئولیت انتقال دانش پایه را بر عهده دارد، بلکه بستری برای درونی سازی ارزش ها، پرورش خلاقیت و تقویت حس کنجکاوی است. مقاله حاضر با اتکا به روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و با بررسی منابع کتابخانه ای، به واکاوی ابعاد چندگانه آموزش ابتدایی می پردازد. در این پژوهش، ابتدا به تبیین اهمیت این دوره در فرآیند رشد همه جانبه ی کودک پرداخته شده و سپس، دیدگاه های نظریه پردازان برجسته ای همچون پیاژه، ویگوتسکی و دیویی در این زمینه مورد بررسی قرار گرفته است. در ادامه، چالش های کلیدی نظام آموزش ابتدایی، از جمله برنامه های درسی متمرکز، روش های تدریس سنتی، کمبود منابع و مسائل مرتبط با صلاحیت حرفه ای معلمان، تحلیل شده اند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که گذار از یک رویکرد صرفا دانش محور به یک الگوی کل نگر و دانش آموزمحور که رشد شناختی، اجتماعی و عاطفی را به صورت یکپارچه مد نظر قرار دهد، برای تربیت نسلی توانمند، مسئولیت پذیر و سازگار با پیچیدگی های جهان معاصر ضروری است. این مقاله در نهایت پیشنهادهایی برای بهبود کیفیت آموزش ابتدایی، با تاکید بر بازنگری در برنامه های درسی، توانمندسازی معلمان و تقویت ارتباط میان مدرسه و خانواده ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش ابتدایی ، رشد شناختی ، توسعه اجتماعی-عاطفی ، برنامه ریزی درسی ، تربیت معلم ، یادگیری دانش آموز محور.