نقش معلم دین و زندگی در تربیت اخلاقی دانش آموزان با رویکرد تربیت مبتنی بر شایستگی ها

تربیت اخلاقی دانش آموزان یکی از مهم ترین اهداف نظام آموزشی است و معلم دین و زندگی نقش محوری در تحقق آن دارد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و استفاده از روش های کمی و کیفی، به بررسی نقش معلم دین و زندگی در تربیت اخلاقی دانش آموزان با تاکید بر شایستگی های حرفه ای و اخلاقی پرداخته است. جامعه آماری شامل دانش آموزان و معلمان دین و زندگی مدارس متوسطه دوره دوم در سراسر کشور است و نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام شده است. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های شایستگی معلم و تربیت اخلاقی دانش آموزان و مصاحبه نیمه ساختاریافته با معلمان و مدیران بود. یافته ها نشان داد که شایستگی های معلم به ویژه رفتار الگویی، مهارت های تدریس فعال و توانایی مدیریت کلاس، تاثیر مثبت و معناداری بر تربیت اخلاقی دانش آموزان دارد. همچنین استفاده از روش های تدریس فعال و تجربی باعث ارتقای رفتارهای اخلاقی دانش آموزان شده است. با توجه به تفاوت های منطقه ای و جنسیتی، پیشنهاد می شود دوره های آموزشی ضمن خدمت برای معلمان، بهره گیری از روش های فعال تدریس و توجه به مناطق کم برخوردار در دستور کار قرار گیرد. نتایج پژوهش می تواند چارچوبی عملی و علمی برای ارتقای تربیت اخلاقی در مدارس ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

تربیت اخلاقی ، معلم دین و زندگی ، شایستگی معلم ، روش تدریس فعال