نقش تعامل خانه و مدرسه در تقویت تربیت دینی دانش آموزان ابتدایی

تربیت دینی دانش آموزان دوره ابتدایی همزمان یک فرایند خانوادگی و مدرسه ای است؛ تعامل سازنده میان خانواده و مدرسه می تواند زمینه شکل گیری ارزش ها و رفتارهای دینی در کودکان را تقویت کند. این مقاله با رویکرد مروری-تحلیلی تلاش می کند سازوکارها، نقش ها و راهبردهای موثر در تعامل خانه و مدرسه را در راستای تقویت تربیت دینی بازنمایی کند. در بخش های نظری، چارچوب های اکولوژیکی (Bronfenbrenner)، مشارکت خانواده-مدرسه (Epstein) و مدل کنش والدینی (Hoover-Dempsey & Sandler) به عنوان پایه های تبیینی معرفی شده اند. مرور پیشینه داخلی و بین المللی نشان می دهد که برنامه ریزی هم راستا میان معلمان و والدین، آموزش والدین، ایجاد فرصت های عملی برای تجربه های دینی در مدرسه و هماهنگی محتوایی میان خانه و مدرسه از عوامل کلیدی موفقیت اند. چالش هایی چون ناهماهنگی نقش ها، ضعف مهارت های تربیتی در والدین، فشارهای زمانی معلمان و تفاوت های فرهنگی نیز موانعی جدی به شمار می آیند. براساس تحلیل شواهد، پیشنهاد می شود سیاست گذاران و مجامع مدرسه ای به تدوین برنامه های آموزشی والدین، تقویت نقش معاونین تربیتی، ایجاد چارچوب های رسمی همکاری و طراحی فعالیت های مشترک آموزنده-تجربی برای تقویت هویت دینی کودکان توجه کنند. نتایج این مرور برای پژوهشگران و تصمیم گیران مدرسه ای چارچوبی عمل محور جهت طراحی مداخلات بومی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، تعامل خانه و مدرسه ، مشارکت والدین ، آموزش ابتدایی ، هم افزایی خانوادگی–مدرسه ای