آموزش مهارت های خود تنظیمی وتاثیر ان بر عملکرد تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش و تاثیر آموزش مهارت های خودتنظیمی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. خودتنظیمی به عنوان مجموعه ای از فرایندهای شناختی، انگیزشی و رفتاری، توانایی فرد در کنترل افکار، احساسات و اقدامات خود برای دستیابی به اهداف تحصیلی است. این مهارت ها شامل مولفه هایی مانند برنامه ریزی، هدف گذاری، مدیریت زمان، خودنظارتی، خودارزیابی و کنترل هیجان می باشند. در این پژوهش از روش توصیفی تحلیلی و با مرور منابع علمی بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ استفاده شده است. یافته ها نشان می دهد که آموزش نظام مند مهارت های خودتنظیمی موجب افزایش خودکارآمدی، ارتقای انگیزش درونی و بهبود عملکرد تحصیلی می شود.دانش آموزانی که از راهبردهای خودتنظیمی استفاده می کنند، یادگیری خود را فعالانه مدیریت کرده و در برابر شکست های تحصیلی از پایداری بیشتری برخوردارند. همچنین آموزش این مهارت ها باعث کاهش اضطراب امتحان، افزایش تمرکز و ارتقای کیفیت مطالعه می شود. نتایج پژوهش های داخلی و خارجی حاکی از آن است که آموزش مبتنی بر مدل های نظری همچون مدل زیمرمن، به دانش آموزان کمک می کند تا اهداف واقع بینانه تری تعیین کرده و پیشرفت خود را به طور مستمر پایش کنند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که آموزش مهارت های خودتنظیمی یکی از عوامل موثر در بهبود یادگیری و موفقیت تحصیلی است. این آموزش نه تنها موجب رشد علمی، بلکه موجب پرورش مهارت های روان شناختی، مسئولیت پذیری و خودآگاهی نیز می شود. بنابراین، توصیه می شود نظام آموزشی کشور برنامه های درسی و فوق برنامه خود را به آموزش و تقویت این مهارت ها اختصاص دهد تا دانش آموزان برای مواجهه موثر با چالش های تحصیلی و اجتماعی آماده تر شوند.

کلیدواژه ها:

مهارت خود تنظیمی ، آموزش ، دانش آموزان ، مطالعه