مروری بر بررسی جامع اثر زهر عقرب و داروی سیکلوسپورین بر سطح آنزیم های کبدی و آزادسازی سایتوکین ها در رت

آزاد سازی سایتوکین های التهابی یکی از مهم ترین عواملی که در پاتوژنز عقرب گزیدگی نقش دارد. تنهاچند min تا چند hours بعد از عقرب گزیدگی، انتشار گسترده نوروترانسمیترهای عصبی منجر به علائم بالینی می شود. به علاوه این مطالعه با هدف مداخله دارویی برای کنترل و درمان آسیب هیستوپاتولوژیکی بافت کبد ناشی از مکانیسم های آسیب زای التهاب عقرب گزیدگی با تزریق سیکلوسپورین انجام گرفته. در این تحقیق موش های نر در ۵ گروه ۱۰ تایی، سیکلوسپورین را به ترتیب در دوزهای ۱۰ ،۲۰ و ۳۰ میلی گرم دریافت کردند. تغییرات بافتی کبد با نمونه برداری از بافت کبد انجام شد. سپس در زمان های (۰،۴،۲۴،۷۲) hours بعد از تزریق زهر، نمونه خون هپارینه شده از قلب موش ها گرفته شد و از روش تشخیصیELISA برای تعیین سطوح پلاسمایی سیتوکین ها IL-۶ و IL-۱۰ استفاده شد. مطالعات بافت شناسی بهبود آسیب های ادم خونریزی و پرخونی بافت کبد را در گروه ها پس از تزریق سیکلوسپورین در مقایسه با گروه دریافت کننده زهر نشان داد و درزمان ۷۲hours، سطح پلاسمایی IL-۶ در مقایسه با ۴hours و ۲۴hours بعد از تزریق زهر کاهش چشمگیری پیدا کرد. تعادل بین سایتوکین ها نقش اساسی در بروز علائم بالینی در عقرب گزیدگی دارد و تغییر در سطح سایتوکین ها التهابی و ضد التهابی می تواند به عنوان یافته بالینی جدیدی برای برسی وضعیت بیماران و مداخلات درمانی مناسب و کاهش عوارض عقرب گزیدگی به کار رود. درمان با سیکلوسپورین باعث کاهش قابل توجهی از اثرات زهر عقرب بر مقدار اینترلوکین ۲ و مقدار آمینوترانسفراز و آسیب بافت کبدی می گردد.

کلیدواژه ها:

آندروکتونوس ، کراسیکودا ، هوتنتوتا سلسئی ، مزوبوتوس اپئوس ، سایتوکین های پیش التهابی ، سایتوکین های ضد التهاب ، رت.