مدیریت چیدمان فضایی در افزایش راندمان ادارات: تحلیل معادلات ساختاری (مطالعه موردی: شهر تهران)

پژوهش حاضر بر پایه بررسی نقش چیدمان فضای معمارانه در افزایش راندمان ساختمان های اداری با تاکید بر ابعاد انرژی، ارگونومی، تعاملات اجتماعی و بهره وری کارکنان تدوین شده است. ساختمان های اداری به عنوان یکی از پرمصرف ترین انواع ساختمان ها، علاوه بر سهم قابل توجه در مصرف انرژی، نقش مستقیمی در کیفیت محیط کار و عملکرد سازمانی دارند. در این مطالعه تلاش شده است تا با استفاده از روش مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) و ابزارهای نرم افزاری نظیر Smart PLS و SPSS، ارتباط میان خصوصیات چیدمان و سازماندهی فضایی با شاخص های کلیدی شامل آسایش محیطی، تعاملات اجتماعی، پایداری و بهینه سازی انرژی، و بهره وری کارکنان ارزیابی شود. یافته ها نشان می دهد که بهینه سازی سازماندهی فضایی می تواند تاثیر معناداری بر کاهش مصرف انرژی، ارتقای آسایش حرارتی و بصری، تقویت ارتباطات انسانی در محیط کار، و در نهایت افزایش راندمان کلی ساختمان های اداری داشته باشد. نتایج این تحقیق تاکید می کند که نگاه به چیدمان فضایی نباید صرفا در بعد کالبدی یا زیبایی شناختی محدود شود، بلکه می تواند به عنوان ابزاری مدیریتی و راهبردی برای ارتقای بهره وری، پایداری و کیفیت زندگی کاری کارکنان در محیط های اداری به کار گرفته شود. بر این اساس، پژوهش حاضر ضمن ارائه شواهد تجربی از شهر تهران، الگویی نوین برای طراحی و مدیریت ساختمان های اداری ارائه می دهد که می تواند راهنمایی ارزشمند برای معماران، مدیران سازمانی و سیاست گذاران شهری در مسیر توسعه پایدار و بهره ور باشد.

کلیدواژه ها:

چیدمان فضای معمارانه ، راندمان ساختمان های اداری ، سازماندهی فضایی ، ارگونومی و آسایش محیطی ، تعاملات اجتماعی