بررسی رابطه ارتباط مدرسه–خانواده با پیشرفت تحصیلی

هدف این پژوهش، بررسی رابطه بین میزان ارتباط مدرسه–خانواده و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه اول شهر بوکان است. با توجه به اهمیت تعامل مستمر میان والدین و مدرسه در جهت نظارت و حمایت از یادگیری، این مطالعه تلاش دارد تاثیر کیفیت و فراوانی ارتباطات خانوادگی–مدرسه ای را بر عملکرد آموزشی دانش آموزان تحلیل کند. روش پژوهش توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه اول ناحیه دو بوکان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ (N=۸۵۰) بود. با نمونه گیری تصادفی خوشه ای، ۱۲۰ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ارتباط مدرسه–خانواده (محقق ساخته، پایایی α=۰.۸۵) و معدل نیم سال اول به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی بود. داده ها با تحلیل همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی ساده در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ بررسی شدند. نتایج نشان داد بین کیفیت ارتباط مدرسه–خانواده و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار (r=۰.۴۳, p<۰.۰۱) وجود دارد؛ یعنی هرچه ارتباط والدین با مدرسه و تعامل با معلمان زیادتر باشد، سطح پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بالاتر است. بر این اساس، تقویت کانال های ارتباطی میان مدرسه و خانواده می تواند یکی از موثرترین راهکارهای بهبود عملکرد آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

ارتباط مدرسه–خانواده ، پیشرفت تحصیلی ، مشارکت والدین ، تعامل آموزشی ، موفقیت تحصیلی ، نظارت یادگیری.