نقش ادبیات فارسی در بازنمایی از بحران های اجتماعی و زیست محیطی معاصر
محل انتشار: دومین همایش ملی علوم انسانی با رویکرد نوین و اولین همایش بین المللی پژوهشی فرهنگیان نوین
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 144
فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
HCWNT02_2461
تاریخ نمایه سازی: 25 مهر 1404
چکیده مقاله:
ادبیات فارسی به عنوان یکی از مهم ترین شاخه های فرهنگ و هنر ایران، نه تنها بیانگر زیبایی های زبانی و هنری است، بلکه به عنوان یک ابزار مهم بازنمایی واقعیت های اجتماعی و زیست محیطی نیز عمل می کند. این مقاله به بررسی نقش ادبیات فارسی در بازنمایی بحران های اجتماعی و زیست محیطی معاصر می پردازد و تلاش می کند نشان دهد چگونه نویسندگان و شاعران با بهره گیری از زبان، روایت و تصویرسازی های ادبی، مخاطبان را با چالش های پیچیده جامعه و محیط زیست مواجه می کنند. بحران های اجتماعی شامل فقر، مهاجرت، نابرابری اقتصادی، تبعیض جنسیتی، خشونت و بی عدالتی هستند و بحران های زیست محیطی شامل آلودگی هوا و آب، تغییرات اقلیمی، خشکسالی، تخریب منابع طبیعی و کاهش تنوع زیستی می شوند. بررسی آثار ادبی فارسی معاصر نشان می دهد که نویسندگان و شاعران با استفاده از تکنیک های مختلف همچون نمادگرایی، استعاره، روایت چندصدایی و شخصیت پردازی، نه تنها وضعیت موجود را بازتاب می دهند، بلکه مخاطب را به تامل، حساسیت و واکنش نسبت به این بحران ها دعوت می کنند.روش پژوهش حاضر، کیفی و تحلیل محتوا است و نمونه های آن شامل آثار داستانی و شعری فارسی از دهه های اخیر می باشد. داده ها از طریق مطالعه دقیق متون و استخراج مضامین مرتبط با بحران های اجتماعی و زیست محیطی جمع آوری و طبقه بندی شده اند. یافته ها نشان می دهد که ادبیات فارسی معاصر توانسته است نقش مهمی در افزایش آگاهی اجتماعی و محیط زیستی ایفا کند و به ویژه با بازنمایی تجربیات انسانی در مواجهه با بحران ها، زمینه گفت وگو و نقد اجتماعی را فراهم سازد. همچنین، این آثار نشان می دهند که ادبیات می تواند به عنوان یک پل میان تجربه فردی و مسئله جمعی عمل کرده و حس مسئولیت و همدلی را در مخاطب برانگیزد.این پژوهش همچنین بر اهمیت توجه به نقش ادبیات در سیاست گذاری فرهنگی و آموزشی تاکید می کند و پیشنهاد می دهد که بازنمایی بحران ها در آثار ادبی می تواند به عنوان ابزار آموزشی و تربیتی برای ارتقای آگاهی اجتماعی و محیط زیستی به کار گرفته شود. با توجه به تغییرات سریع اجتماعی و محیط زیستی در ایران و جهان، مطالعه و تحلیل ادبیات فارسی در این زمینه می تواند نقش موثری در شکل دهی نگرش ها، تقویت حساسیت اجتماعی و ترویج رفتارهای مسئولانه در جامعه ایفا کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان