آموزش بر مبنای هوش های چندگانه و روش ها و تاثیر آن بر رشد دانش آموزان

نظریه هوش های چندگانه (Multiple Intelligences - MI) که توسط هاوارد گاردنر معرفی شد، نظام های آموزشی را با یک پارادایم تحول آفرین روبرو ساخته است: "هوش، یک سازه واحد و ثابت نیست، بلکه مجموعه ای از حداقل نه قابلیت متمایز و مستقل از هم است." این پژوهش به تحلیل جامع آموزش بر مبنای هوش های چندگانه و روش ها و تاثیر آن بر رشد دانش آموزان می پردازد. این پژوهش بر این مبنا استوار است که "آموزش مبتنی بر MI، از طریق ارائه ی فرصت های یادگیری چندحسی و متنوع (آموزش افتراقی)، می تواند «تمام طیف توانمندی های دانش آموزان» را فعال کرده و نه تنها دستاوردهای تحصیلی را بهبود بخشد، بلکه به طور حیاتی بر «رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی» دانش آموزان، از جمله افزایش «خودکارآمدی» و «انگیزش درونی»، تاثیرگذار باشد."نظریه هوش های چندگانه گاردنر و نظریه خودکارآمدی بندورا (Bandura's Self-Efficacy Theory) به عنوان چارچوب های اصلی، الزامات این فرآیند را تبیین می کنند. با این حال، چالش های مهمی مانند فقدان ابزارهای روان سنجی معتبر و فشار بر معلمان برای طراحی های پیچیده وجود دارد.

کلیدواژه ها:

هوش های چندگانه (MI) ، هوارد گاردنر ، آموزش افتراقی ، رشد دانش آموزان ، خودکارآمدی ، ارزیابی اصیل ، دستاورد تحصیلی ، انگیزش درونی.