بررسی نقش کلیدی فناوری در دستیابی به آموزش و یادگیری پایدار

در جهان معاصر، فناوری به یکی از ارکان اصلی تحول در نظام های آموزشی تبدیل شده است. توسعه سریع ابزارهای دیجیتال، هوش مصنوعی و اینترنت نه تنها شیوه های یادگیری را متحول کرده اند، بلکه امکان دستیابی به آموزش پایدار و برابر را برای جوامع مختلف فراهم آورده اند. بنابراین این پژوهش با هدف بررسی نقش کلیدی فناوری در دستیابی به آموزش و یادگیری پایدار انجام شده است. روش پژوهش مطالعه مروری بود که با مراجعه به منابع و مقالات معتبر علمی و جستجو در بانک های اطلاعاتی داخل کشور (جهاد دانشگاهی، پایگاه مدارک و اطلاعات علمی ایران، سیویلیکا، نورمگز ) و پایگاه های اطلاعاتی خارجی(Science direct, Ebsco, Emerald, ISI, scholar ,Springer) به بررسی موضوع مورد نظر پرداخته شد. یافته های پژوهش نشان می دهد که فناوری نقشی محوری در تحقق آموزش و یادگیری پایدار دارد. این نقش شامل افزایش دسترسی و عدالت آموزشی از طریق ابزارهای دیجیتال و آموزش مجازی، تقویت مشارکت و تعامل یادگیرندگان، پرورش تفکر انتقادی و مهارت های حل مسئله، ارتقای پایداری و ماندگاری یادگیری، و در نهایت، حمایت از یادگیری مادام العمر و تبادل دانش جهانی است که همگی به بهبود کیفیت و تداوم آموزش منجر می شوند. در جمع بندی نهایی، می توان گفت فناوری نه تنها به عنوان یک ابزار آموزشی، بلکه به عنوان یک محرک فرهنگی و اجتماعی در خدمت توسعه پایدار عمل می کند. دستیابی به آموزش پایدار مستلزم استفاده آگاهانه، اخلاقی و عادلانه از فناوری است. تلفیق فناوری با ارزش های انسانی، مشارکت جمعی و سیاست گذاری هوشمندانه می تواند آینده ای بسازد که در آن یادگیری، مادام العمر، برابر و پایدار باشد.

کلیدواژه ها:

فناوری ، آموزش ، یادگیری پایدار ، تقویت یادگیری ، دانش آموز