تاثیر داروهای روان پزشکی بر عملکرد بینایی و تطابق شبکیه

داروهای روان پزشکی به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای درمان اختلالات خلقی، اضطرابی و روان پریشی، نقش اساسی در بهبود کیفیت زندگی بیماران دارند. با این حال، اثرات جانبی این داروها بر عملکرد سیستم بینایی، به ویژه تطابق شبکیه و مسیرهای عصبی بینایی، در بسیاری از موارد نادیده گرفته می شود. پژوهش های اخیر نشان داده اند که داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای، مهارکننده های بازجذب سروتونین، داروهای ضدروان پریشی و تثبیت کننده های خلق ممکن است موجب تغییراتی در ادراک رنگ، واکنش مردمک، فشار داخل چشمی، یا حتی آسیب به سلول های شبکیه شوند. از سوی دیگر، تغییر در انتقال دهنده های عصبی دوپامین و سروتونین در سطح شبکیه می تواند عملکرد تطابقی و سیگنال دهی نورونی را مختل کند. این مقاله با نگاهی میان رشته ای، به تحلیل علمی اثرات چشمی داروهای روان پزشکی می پردازد و سازوکارهای زیستی و بالینی مرتبط با عملکرد بینایی را بررسی می کند. همچنین به اهمیت همکاری میان متخصصان چشم پزشکی و روان پزشکی در پایش و پیشگیری از عوارض بینایی در بیماران اشاره می نماید.

کلیدواژه ها:

داروهای روان پزشکی ، شبکیه ، تطابق بینایی ، عصب بینایی ، اثرات چشمی ، سروتونین ، دوپامین