نقش فناوری آموزشی در بهبود یادگیری و ارتقای احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری آموزشی در بهبود یادگیری و ارتقای احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان انجام شده است. در عصر دیجیتال، فناوری های آموزشی به عنوان ابزارهای قدرتمندی برای تحول در فرآیندهای یاددهی-یادگیری و ایجاد محیط های آموزشی جذاب تر و تعاملی تر شناخته می شوند. این پژوهش به تبیین چگونگی تاثیر ابزارهای دیجیتال، نرم افزارهای آموزشی، پلتفرم های آنلاین و محتوای چندرسانه ای بر افزایش انگیزه، مشارکت فعال و تعمیق یادگیری دانش آموزان می پردازد. علاوه بر این، تحقیق حاضر به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه استفاده هدفمند از فناوری می تواند با ایجاد فرصت هایی برای همکاری، ارتباط موثر بین دانش آموزان و معلمان و شخصی سازی تجارب یادگیری، به تقویت احساس تعلق و دلبستگی دانش آموزان به محیط مدرسه کمک کند. نتایج نشان می دهد که تلفیق هوشمندانه فناوری در برنامه های درسی نه تنها منجر به پیشرفت تحصیلی می شود، بلکه با ایجاد یک جامعه یادگیری حمایتی و پویا، به بهبود سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان نیز کمک شایانی می نماید. با این حال، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال و لزوم آموزش معلمان نیز مورد بحث قرار گرفته و راهکارهایی برای بهره برداری حداکثری از ظرفیت های فناوری آموزشی ارائه شده است. در نهایت، این پژوهش تاکید می کند که فناوری به خودی خود هدف نیست، بلکه وسیله ای است برای دستیابی به آموزش کیفی و پرورش نسلی توانمند و با احساس تعلق مثبت به جامعه آموزشی خود. این مطالعه می تواند راهنمای مفیدی برای سیاست گذاران، مدیران مدارس و معلمان در جهت به کارگیری موثر فناوری های نوین در راستای اهداف آموزشی و پرورشی باشد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، بهبود یادگیری ، احساس تعلق ، مدرسه ، دانش آموزان