چگونه توانستم بی انگیزگی تحصیلی دانش آموزانم را برطرف کنم؟

بی انگیزگی تحصیلی یکی از مهم ترین چالش هایی است که معلمان در مدارس، به ویژه در مناطق کمتر برخوردار مانند شهرستان دلگان، با آن مواجه اند. این پژوهش با هدف شناسایی عوامل موثر بر بی انگیزگی تحصیلی دانش آموزان سه پایه هفتم، هشتم و نهم در مدرسه حضرت مریم اسفند و ارائه راهکارهای کاربردی برای رفع یا کاهش آن انجام شده است. از آن جا که من، هاجر ابراهیمی کیان، به عنوان دبیر به هر سه پایه در این مدرسه تدریس می کنم، با مسئله بی انگیزگی در میان بسیاری از دانش آموزان به صورت مستقیم مواجه بوده ام. در این اقدام پژوهی، ابتدا با استفاده از ابزارهایی مانند پرسش نامه، مصاحبه با دانش آموزان، گفت وگو با همکاران و بررسی عملکرد تحصیلی دانش آموزان، میزان انگیزش تحصیلی در بین آن ها را ارزیابی کرده و علل عمده بی انگیزگی از جمله نبود هدف گذاری، ضعف در خودباوری، محیط خانوادگی نامناسب، شرایط اقتصادی ضعیف، عدم تنوع در روش های تدریس و نبود پاداش یا تشویق مناسب شناسایی گردید. با گردآوری داده های کمی و کیفی، ابتدا وضعیت موجود تحلیل و سپس با جلب مشارکت همکاران، والدین و دانش آموزان، مجموعه ای از راهکارها از جمله استفاده از روش های فعال تدریس، الگوسازی، تقویت ارتباط عاطفی با دانش آموزان، ایجاد رقابت سالم و مشوق های درون مدرسه ای طراحی شد. در مرحله اجرای راه حل، با اجرای این برنامه ها در طول یک بازه زمانی دو ماهه و پایش مستمر رفتار و عملکرد دانش آموزان، تغییرات مثبت مشهودی در میزان مشارکت، حضور ذهن، تکمیل تکالیف و نتایج آزمون های کلاسی مشاهده شد. یافته های این اقدام پژوهی نشان می دهد که ایجاد فضای تعاملی، توجه به نیازهای روانی و اجتماعی دانش آموزان و تغییر نگرش آن ها نسبت به مدرسه می تواند به صورت معناداری در افزایش انگیزش تحصیلی آن ها موثر واقع شود. همچنین پیشنهاد می شود چنین رویکردهایی در سایر مدارس مشابه در مناطق محروم مورد آزمون قرار گیرد. در پایان، این اقدام پژوهی به بررسی دقیق، تحلیلی و مرحله به مرحله روند شناسایی مسئله، گردآوری داده، تحلیل و اجرای راه حل پرداخته است و با ارائه شواهد پیشرفت کیفی و کمی دانش آموزان، می تواند به عنوان یک الگوی عملی برای دیگر معلمان در این زمینه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

انگیزه ، اشتیاق ، تمرکز ، کلاس درس ، دانش آموزان