رابطه میان سبک تدریس معلمان و رشد خلاقیت در دانش آموزان دوره ابتدایی

در عصر حاضر، خلاقیت به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های یادگیری موثر شناخته می شود و نظام های آموزشی کارآمد در تلاش اند با اصلاح سبک های تدریس، بستر مناسبی برای پرورش خلاقیت در دانش آموزان فراهم آورند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان سبک تدریس معلمان و رشد خلاقیت در دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. با بهره گیری از روش توصیفی همبستگی، اطلاعات لازم از طریق پرسش نامه های استاندارد سبک تدریس و سنجش خلاقیت گردآوری و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که سبک های تدریس فعال، پرسش محور و یادگیرنده محور، تاثیر مثبت و معناداری بر رشد مولفه های خلاقیت شامل ابتکار، انعطاف پذیری، سیالی و بسط دارند. یافته ها موید آن اند که تحول در سبک تدریس، نقشی کلیدی در شکوفایی ظرفیت های خلاق دانش آموزان دارد. این تحقیق تاکید دارد که ارتقای سطح خلاقیت دانش آموزان، نیازمند بازنگری در الگوهای تدریس سنتی و حرکت به سوی روش های نوین آموزشی است.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، خلاقیت ، آموزش ابتدایی ، یادگیری فعال ، نوآوری آموزشی.