تحول به سمت بنادر سبز: راهبردهای عملیاتی و چارچوب توسعه پایدار دریایی (مطالعه موردی: بندر شهید باهنر)

صنعت دریانوردی با سهم ۸۰ درصدی در تجارت جهانی، نقش محوری در اقتصاد بین المللی ایفا می کند، اما همزمان مسئول ۲.۵ درصد از انتشار جهانی گازهای گلخانه ای است. این مقاله مروری به بررسی جامع مفهوم بنادر سبز به عنوان راهکاری برای کاهش آلایندگی این صنعت می پردازد. مطالعه حاضر نشان می دهد که تحول به سمت بنادر سبز مستلزم رویکردی یکپارچه است که ابعاد فنی، مالی، حقوقی و اجتماعی را پوشش می دهد. از منظر فنی، پیاده سازی سیستم های مدیریت محیط زیست (EMS) مطابق با استاندارد ISO ۱۴۰۰۱، به کارگیری انرژی های تجدیدپذیر (مانند نیروگاه های خورشیدی شناور و توربین های بادی ساحلی)، و توسعه زیرساخت های هوشمند از ارکان اصلی این تحول هستند. در بعد مالی، چالش اصلی نیاز به سرمایه گذاری اولیه سنگین (۴۰-۶۰ درصد بیشتر از بنادر سنتی) است که از طریق ترکیب منابع دولتی، مشارکت عمومی-خصوصی، اوراق سبز و جذب سرمایه گذاری خارجی قابل حل است. از دیدگاه حقوقی، نبود استانداردهای یکپارچه بین المللی، تعارض قوانین ملی با تعهدات جهانی و خلاهای قانونی در زمینه فناوری های نوین از موانع اصلی هستند.

کلیدواژه ها:

بندر سبز ، توسعه پایدار دریایی ، کربن زدایی ، مدیریت هوشمند انرژی ، اقتصاد چرخشی